SERGEN YALÇIN: BEŞİKTAŞ’A YETMEDİ, MİLLİ TAKIMA YETECEK Mİ?

Sergen Yalçın denilince akla ilk ne geliyor? Futbolculuk döneminden o büyüleyici sol ayak, attığı unutulmaz goller, saf yetenek… Arkasından kurulan o klasik cümle: “Daha büyük yerlerde oynayabilirdi, biraz kendine baksaydı…” Bunu sadece başkaları da söylemiyor; Sergen’in kendisi de 2010’da verdiği röportajda dünyanın en iyi takımlarında oynayabilecekken birtakım zevkleri uğruna potansiyelini harcadığını kabul etmişti. Sonradan magazinin abartmasından şikâyet ettiği durumlar da oldu, hakkını yemeyelim.

 

Fakat dürüst olalım: Adam futbolu bırakalı 15 yılı geçmiş, senelerdir kulübede teknik direktörlük yapıyor. Geçmişteki antrenman tembelliğini getirip doğrudan bugünkü mesleki disiplinine delil sayacak değiliz; kimse aynı noktada saymıyor. Ama sorun şu ki, Sergen de aradan geçen yıllarda bize o havai, sorumsuz, “saldım çayıra” intibasını unutturacak bir şey sunmadı! Futbolculuk dönemi bitti ama o bildiğimiz kayıtsızlık hâli bitemedi.

 

Aklımıza “Sergen” gelince hâlâ disiplin, çalışkanlık veya futbol üzerine kafa yoran bir teknik adam değil; o ezelden beri süregelen umursamaz aura geliyor. Yani ben geçmişe takılıp kalmıyorum, adam geçmişteki o algıyı silecek yeni profesyonellik resmi çizmiyor!

 

2021’DEN SONRA DA FUTBOL OYNANDI

 

Teknik direktörlüğünde hakkını teslim edeceğimiz bir başarı elbette var. Beşiktaş’la 2021’de hem ligi hem Türkiye Kupası’nı kazandı. İki kupayı müzeden çıkaracak hâlimiz yok. Fakat sonraki sezonları da arşivden çıkarmayalım.

 

Ertesi sezon onun yönetimindeki Beşiktaş, Şampiyonlar Ligi’nde altı maçın tamamını kaybetti. Üç gol attı, kalesinde 19 gol gördü. Ligde görev yaptığı 15 maçta ise sadece altı galibiyet alabildi. Bu tablo hatırlatılınca hemen kadro yetersizliği, sakatlıklar, yönetim, ekonomik şartlar masaya sürülüyor. Hepsine tamam; ama şampiyonluk övülürken nedense bu mazeret listesindeki kimsenin adı geçmiyordu.

 

Antalyaspor’da 21 lig maçından altı galibiyet çıkarabildi. Mayıs 2026’da sona eren ikinci Beşiktaş döneminde ise ligde 33 maçta 16 galibiyet, dokuz beraberlik ve sekiz yenilgi aldı. Takım ligi dördüncü bitirdi, Türkiye Kupası’na yarı finalde veda etti. Ardından da yollar ayrıldı. Beşiktaş standartlarında açık bir başarısızlık.

 

Bütün fatura Sergen’e mi kesilmeli? Tabii ki hayır. Ama başarıyı tek kişiye yazıp başarısızlığı herkese eşit dağıtırsak ortada analiz edilecek bir şey kalmaz. Kupalar şahsi, hezimetler müşterek!

 

Milli takıma atama yapılırken federasyon yetkilileri ne düşündü acaba? Akıllarına doğrudan o 2021 model Beşiktaş mı geldi? Karar vericiler hocanın geçmişteki o şampiyonluğuna sığınıp yakın tarihteki bilançosuna bakmayı tamamen ihmal mi etti? Anlaşılması güç…

 

OSIMHEN DE KENDİSİNİ TANITSAYMIŞ CANIM!

 

Mesela Kasım 2024’te Osimhen hakkında söylediklerine bakalım. Türkiye’ye gelene kadar kendisini tanımadığını pişkinlikle söyledi. Bahsettiğimiz Osimhen; Napoli’yle İtalya şampiyonu olmuş, 26 golle Serie A gol krallığı tacını takmış bir adam. Kendisini tanıtmak için daha ne yapması gerekiyordu acaba? Galatasaray’a imza atması gerekiyormuş demek ki.

 

Bir teknik direktör dünyadaki her oyuncuyu ezbere bilemez, kabul. Ama İtalya gol kralını Türkiye’ye gelene kadar tanımadığını rahatlıkla söyleyebiliyorsa, o hocanın futbolu ne kadar yakından takip ettiğini sorgulamak en doğal hakkım. Sergen’in futbol zekâsına laf eden yok; soru, o zekâyı yeni futbol dinamikleriyle güncelleyip güncellemediği. Bugünkü mesleki merakını gerçekten övebiliyor musunuz?

 

EKRANDA KARŞILIĞI VAR, SAHADA NE VAR?

 

Sergen’i sevmiyor değilim. Yorumlarını izlerken bazen kahkaha attığım, hazır cevaplığına ve rahatlığına güldüğüm çok oluyor. Takım fanatizmini aşan bir ekran cazibesi var. Kimi gömecek, neye itiraz edecek, ne skor verecek de yine tam tersi çıkacak? Sergen son yıllarda bu “ekran figürü” rolüne çok iyi yerleşti ve dürüst olayım, o işi gerçekten iyi yapıyor. Ahmet Çakar’ın sempatik ve sevilen versiyonu gibi.

 

Televizyon ekranı bu rahatlığı, iddialı lafları ve kendinden hiç şüphe etmeyen özgüveni sever. Yayında tutmayan tahminin yerine ertesi hafta yenisini sallar geçersin; ama milli takımın sahada kaybettiği puanı haftaya ekranda geri alamıyorsun işte…

 

TÜRKİYE’DE DOBRALIĞIN DOKUNULMAZLIĞI

 

O rahatlık, meslektaşıyla konuşurken de sürüyor. Nuri Şahin’in Dortmund’a atanmasını eleştirirken tartışma bir noktada “Ağzına sokarım lafı”, “Ben seni bitiririm” seviyesine kadar indi. Şimdi milli takımın hocası olarak her zor soruda, her eleştiride apoletlerini çıkarıp masaya koyacaksa futbolu nasıl konuşacağız?

 

Gerçi kendisini seçen federasyonun başında İbrahim Hacıosmanoğlu var. Dursun Özbek’e “Bunun bedeli çok ağır olur” diyen, eleştirilere “Kimin eli kimin cebinde saat saat aktarırım” diye gözdağı veren bir başkan. Yani Sergen’in üslubu başkana hiç yabancı gelmez; birbirlerini tercümansız, gayet güzel anlarlar.

 

Biz bu üslubu yıllardır bu ülkede “dobralık” diye yutuyoruz. Sıkışınca muhatabına posta koyan herkese “güçlü adam” muamelesi yapınca, kurumların da böyle mahalle kahvesi gibi yönetilmesine şaşıracak hâlimiz kalmıyor. Başkanın sözü geçiyor, hocanın lafı gediğine oturuyor… Futbolun hâli ortada.

 

Sergen milli takımda başarılı olursa elbette sevinirim; milli takımın mağlubiyetinden haklılık payı çıkarmak gibi bir derdim yok. Ama bugün alınan bu kararı rasyonel bulmuyorum. Sergen’in kendi kariyerinde bir basamak daha yükseldiği kesin; ama milli takımın onunla birlikte yükseleceğine hangi somut gerekçeyle inanacağız?