Hanoi'de tarihi gece

Ziyaret edeceğim ülkelere gitmeden önce herhangi bir spor müsabakası var mı yok mu diye mutlaka araştırırım. Bu yılki Vietnam yolculuğu öncesinde de aynı araştırmayı yaptım. Ancak ilgimi çeken bir şey çıkmadı. Seyahatimin son durağı olan Hanoi’de, akşam yemeği için kendime bir lokanta ararken, barların televizyonlarından bir maçın yayını dikkatimi çekti. Özellikle de yerel halk maçı heyecan içinde takip ediyordu. Kimin maçı diye şöyle baktım ve gördüm ki ev sahibi Vietnam ile Endonezya karşılaşıyor. Karşıma çıkan ilk spor kafesine girdim hem yemeğimi yedim hem de maçı izlemeye koyuldum. Etrafımdaki Vietnamlılar, izledikleri 90 dakikanın bir final olduğunu, oynayan takımın 23 yaş altı Vietnam Milli Takımı olduğunu belirttiler. İtiraf etmem gerekirse biraz şaşırdım; A Milli Takım maçı olsa anlayacağım, 23 yaş altı Millilerin finali…Acaba bizim ülkemizde 23 yaş altı Milli Takımı bir final maçına çıksa kaç kişi ekran başından takip eder?

Sokaklardaki coşku harikaydı

ASEAN Kupası, Asya Kıtası’nın güney-doğusundaki ülkelerini bir araya getiren, bölgenin en önde gelen futbol organizasyonlarından biri. Yaklaşık 30 yıl önce başlayan ve her iki yılda bir düzenlenen turnuvada Tayland’ın hegemonyası var. Son şampiyon ise, geçen yılki final eşleşmesinde Tayland’ı iki maçta da yenen Vietnam. Bu kupanın bir de 23 yaş altı organizasyonu var. Bu yıl 5.si Endonezya’da düzenlendi. On takımın 2 haftalık mücadelesinden Vietnam zaferle ayrıldı. Finalde Vietnam ev sahibini tek golle geçti. Maçı izlerken Vietnam’ın attığı gol buradaki yerel halka büyük bir sevinç yaşattı. Maç bittikten sonra otele dönerken, gözlerime inanamadığım bir manzarayla karşılaştım. On binlerce Vietnamlı kazanılan finalden sonra sokaklara inmişti. Normalde akşam 10.30’dan sonra sokakların boşaldığı Hanoi’de büyük bir coşku yaşanıyordu. Çok yakınında bulunduğum Ho Hoan Kiem gölünün yanından geçen caddede binlerce genç motorları ve Vietnam bayraklarıyla, “Vietnam, Vietnam” diye bağırıp eğleniyorlardı.

Bu eğlencede dikkatimi çeken, binlerce insanın yürüyerek değil motorlarıyla kutlamalara katılmasıydı. 2 haftadır bu coğrafyada olduğum için, ortaya çıkan bu tabloya şaşırmadım. Çünkü Vietnam sokaklarında en çok ne var derseniz, motor cevabını veririm. Örneğin Ho Chi Minh’de günde 8 milyon motorun trafiğe çıktığını öğrendim. Tahmin ediyorum bu toplam Hanoi için de geçerlidir. Sokaklarda yürüyen pek insan yok, genci yaşlısı, erkeği kadını herkes motorla bir noktadan bir noktaya gidiyor. Ben de bu duruma çabuk alıştım. Eğer bir yere gideceksem, buranın en popüler uygulamalarından biri olan GRAB üzerinden motor çağırıyorum. Fiyatları da son derece uygun. Dönersek yeniden kutlamalara, Ho Hoan Kiem gölünün kıyısındaki kutlamalar 1 saatten fazla sürdü. Konuştuğum bir Vietnamlı, “Geçen yıl A Milli Takım şampiyon olduğunda, bunun 4-5 katı insan vardı sokaklarda” diyerek bu kitlenin çok fazla olmadığını söyledi.

Motor kazası olmuyor

Kutlamaları izlerken, binlerce motor sürücüsünün birbirlerine karşı ne kadar saygılı olduğunu gördüm. Biz de olsa, en az 30-40 kaza olurdu; insanlar birbirleriyle kavgaya tutuşurlardı. Burada ise böyle bir durum asla söz konusu olmuyor. Günlük trafikte de yollarda arabadan çok motor var ve ben şu ana kadar olumsuz bir durum görmedim. Sokaklarda hem saygı hem de hoşgörü hakim; kullanırken hata yapan yok mu elbette var ama kullanan herkes çok dikkatli ve hata yapana tolerans gösteriliyor. Biri hata yaptığı

diye, diğeri motoru onun üstüne sürmüyor ya da inip kavgaya tutuşmuyorlar. Motor kültüründen kutlamalara geri dönersek, binlerce Vietnamlının arasında kalmama rağmen hiç rahatsızlık duymadım. Normalde böyle kalabalıkları pek sevmem. Ancak buradaki kalabalık rahatsız edici olmayan coşkulu bir kalabalıktı. Bir saate yakın onların arasında “Vietnam, Vietnam” diye ben de bağırdım.

Vietnamlıların bu coşkusunu yaşarken acaba bizim 23 yaş altı Milli Takımımız bir şampiyonluk elde etse, acaba İstanbul’un sokakları Hanio’deki gibi dolar mı diye düşünmeden edemedim. Örneğin on binlerce insan Türk bayraklarıyla Taksim Meydanı’na ya da Kadıköy Meydanı’na çıkar mıydı? Bu sorunun cevabını on bin km uzaklıktan duyar gibi oluyorum…