Fenerbahçe- Galatasaray Bir şarkısın sen, ömür boyu sürecek..

Fenerbahçe'nin Lefter'i vardı, Naci'si, Basri'si, kaleci Şükrü ve Selahattin'i, Şeref'i, hele hele Puşkaş Ergun'u vardı. "Olsun.. Can da kalsaydı takımda.." demekteydi Fenerbahçeli taraftar yüreğim.

Galatasaray maçı yaklaştıkça Fenerbahçelilerin "Can kalmalıydı.. Ah, ah.. Vah, vah.." yakınmaları artıyordu. Sonra bir teselli buluyorlardı "-Allahtan Puşkaş Ergun var!."
Yaşı yetmeyenler "Kim bu Puşkaş Ergun?" diyebilir. Anlatayım:

Puşkaş Ergun İzmir'den Fenerbahçe'ye gelmişti. Bugünün futbolcularından Maradona’ya benzerdi fiziği.. Ergun, uzun boylu olmasa da, güçlü fiziği ile küçük dev adamdı. Ergun'a "Puşkaş" adı, İzmir karması- Macar milli takımı maçından sonra takıldı. Macar takımının efsane kaptanı Puşkaş'a Ergun'un hem fiziği, hem oyunu benziyordu. Ergun o yıl 18 yaşındaydı. Puşkaş, onun için "Ergun dünya çapında bir şöhret olacaktır!." demişti.

İşte; 1957 Fenerbahçe-Galatasaray maçı yaklaşırken Kanaryaların büyük umudu Ergun'du.. Elbette, Lefter ve diğer yıldızlarla birlikte..

Galatasaray da muhteşe bir takım oluşturmuştu. Metin Oktay, Suat Mamat, Kadri Aytaç ve Kaptan Turgay Şeren. Fırtına gibi, benzeri hala gelmeyen büyük hayranlığım sağaçık İsfendiyar Açıksöz (1929-2006), Fenerbahçe için ağır tehlikeydi. Galatasaray'ın bilinen ama önlem alınamayan yıkıcı oyun biçimi vardı.

Suat ile Kadri topu İsfendiyar'a uzatırdı. O çizgiye yarış otomobili gibi süratle iner, topu ortalardı. Kalenin önünde bekleyen Metin Oktay da işi bitirirdi. Kadri Aytaç'ın attığı ara paslar iyi bir penaltı vuruşu kadar rakibi şaşırtırdı. Falsolu paslar mutlaka takım arkadaşlarını bulurdu.

Bir ara not: İsfendiyar Ağabey öldüğünde Galatasaraylı bir gazete yazarı, “İyi bir futbolcu değildi” diye karaladı. Yaşı, İsfendiyar’ı izlemeye yetişmeyen yazar, mükemmeliği tartışılmaz bir sporcu üzerinden bilmediğine neden “dal”dı? Sanırım yazarlıkta tersine giderek kıçtan “dal”manın geçerli olduğu enayiliğine kapıldı. O yazarı da severim ayrıca, ama ne kızmıştım, söylenip durmuştum;

“Yahu çok değerli bir insan vefat ediyor, ardından yazılan pisliğe bak!..”

İsfendiyar Ağabey ile son konuştuğumda sanırım 1995 idi. Gazetem için bir söyleşi rica etmiştim. “Paris’e gidiyorum, kitabımın sunumu ve imza günlerim var” demişti. Fransızca üç felsefe kitabı yazmıştı. Galatasaraylı dediğin 150 yıldır böyle adamdır. Ne dediğimi bilmem anlatabiliyor muyum?
    …

Suat Mamat; yine benzeri yetişmeyen Galatasaraylı futbolculardandır. Fizik yapısı ince uzun boyluydu. Suat'ı izlemek zevkti. Çok zarif, çok teknik, çok zor hareketleri kolaylıkla yapardı. Hele, röveşataları.. Delikanlılık öncesi yaşlarda ve Fenerbahçeli olduğum için, güzel oyunundan dolayı elbette kızardım Suat'a… Hayli esmer olduundan

Kadri Aytaç, Galatasaray için maestro idi. O ne usta futbolcuydu.. Milli takımının değişmez oyuncusu ve Galatasaray'ın beyniydi. Kasımpaşa çocuğuydu. Hafif bitirim, soğukkanlı, rakip çıldırtma makinesiydi.  Hakeme çaktırmadan rakibe tekmeler atar, rakip kulaklara tahrik edici sözler fısıldardı. Fenerbahçe tribünlerine bile yetişir, tarafları öfkeden delirtirdi.

Kadri Aytaç ağabeyimiz, 1968 yılında çıkardığımız Günaydın gazetesine futbol kritikleri yazardı. Vakit buldukça sohbet ederdik.

Teknik direktörlük yaptı. Bir çok takımı ikinci ligden, birinci lige çıkardı. Yeşil saha dışında, futbolun kulisini de iyi bilirdi.  Her dönme dolabın döndüğü dümenleri de.

Büyük usta hep başarılı oldu. Ve Türkiye'nin transfer rekorunu da 46 bin lira ile kırdı. Galatasaray'dan Karagümrük'e geçmişti. Ligin yeni takımı Karagümrük'e lig ikinciliğini kazandırmıştı. Fenerbahçe ve Beşiktaş'ın üstünde..

Ya Galatasaraylı Coşkun Özarı.. O, milli takımlar teknik direktörü oldu, yazarlığı bırakmadı da 1999 yılındaki yeni kuşak tanıdı.

Coşkun ağabey; bugün bütün takımların aradığı, milyonlarca doları vermeye hazır olduğu futbolcu tipiydi. Ortasahanın beyni, geçilmez bir savunma oyuncusu, bir anda takımını hücuma kaldıran "her zaman yetişmez" oyuncuydu. Tatlı sert oynardı, yürekten oynardı. Sahaların hakimiydi. Bomba gibi isabetli şutları vardı. Çoşkun ağabeyle bir anım var. Bendeniz Galataaray Genç Takımında oynadığım zamanlardı. Yani 1954-55 yıllarıydı. A takımıyla karışık antremana yapardık. Taç çizgisi kenarında bir top yakaladım ve anında bir omzula taça çıktım. Gayri ihtiyari, “N’oluyor yaa!!” diye bağırdım. Bana omuzu atan orta boylu tıknaz futblcu, “Alışacaksın oğlum. Öyle yere basmaz gibi durma sağlam basacaksın. Tamam mı” dedi.
“Tamam abi” dedim. O kişi Coşkun Özarı’ydı. Yıllar ve yıllar sonar bendeniz Sabah Sporu yönettiğimde Coşkun Özarı’yı transfer etmiştim. Bu anımızı kendisine aktardığımda güldü, memnun oldu saygıyla andığıma.

Berlin panteri Turgay Şeren’e geleyim. Galatasaray ve Milli Takımın efsane kaptanı.

1959’da bakın ne söylüyordu, şaşırmayın.

“- Şu sıralar eline biraz daha para geçerse ufak bir otomobil almak istediğin”

İşte bunları  söylüyordu. Bugün oynasa, milyonlarla doların alamayacağı Turgay'ın, zirvede olduğu yıllarda henüz otomobili bile yok.

Galataasaraylılar kulağını açın ve bu anlatacağımı siz de başkalarına anlatın:

İstanbul’a çok güçlü bir Brezilya takımı gelmişti. Adını unuttum bağışlayın.  Galatasaray bu takımı  2-1 yendi.  Mucize galibiyet sayıldı. Ancak bu galibiyetin kahramanı tek gol sonrasında  bir türlü gol yemeyen Turgay ağabeydi.  Brezilya takımı, o sıralar ayali ufak bir otomobil almak olan Turgay ağabeye sanırım bir milyon dolara yakın transfer teklifi yaptılar. 50’lili yıllarda 1 milyonluk transfer dünyada yapılmamıştı. Sonra ne oldu dersiniz.

Turgay Şeren bu teklifi reddetti. “Galatasarayı bırakamam” demişti. GS yönetimi bunun üzerine Turgay kaptana “ufak  bir otomoil” mi aldı? Hayır, sadece alnından öptüler. Alnındaki tükürükleri silmek de Turgay ağabeye kaldı. Yatağa düşmeden öce gazeteme ziyarete gelmişti. Harika bir insandı, nezaketiyle tam beyfendiydi. Ayakta zor duruyordu, hastalığı ağırdı, yine de ziyarete gelmişti. Onu öyle sevrim, öyle sayarım ki, ruhu şad olsun. Cimbomlar Turgay büyüğünüzün mezarını ziyaret edin. Eğer harbiden cimbomsanız. O sizinebedi kaptanınızdır. Bir GS anıtıdır.

Eh işte…  İnsan beyni unutma gengellidir. Ne diyelim, şans.

Turgay Şeren'in duvar gibi kaleyi örttüğü, Ergun Ercins, Saim, Kamil,Tayyar, Büyük Ali gibi süper savunma oyuncularının "Geçilmez!" dediği Galatasaray. Bir de, orta sahanın bir başka yıldızı, zeka ve teknikle dopdolu Rober'i eklersek...

Şimdi, ne olur Fenerbahçe- Galatasaray maçının sonucu?

Fenerbahçe yıldız sayısında, Galatasaray'dan aşağı kalır mıydı? Asla!.. Bizim kalede, milli takımdaki yerini Turgay ile paylaşan Şükrü Ersoy vardı, uçan adam Selahattin vardı. Sonradan rahmetli arkadaşım “Uçan Manda Özcan” gelmişti kaleye… WM sistemine gore bek hattında Basri, Naci geçilemezdi.  Fenerbahçe, 1955'ten itibaren kısa boylu bir takımdı. Minik boylu dev futbolcular vardı. Lefter, Canavar Burhan, Nedim, Akgün, Puşkaş Ergun ve Niyazi futbolcu ölçülerinde orta boyun  altındaydılar. Hele sonraki yıllarda bir Mikro Mustafa geldi ki, belki dünyanın en kısa boylu futbolcusuydu. Ama atom karınca gibiydi. Milli takımda da oynadı.

Bir zamanlar: Birinci Ligin Beykoz diye takımı vardı. Harikaydı Beykozlular. İngiliz takımı gibi. Onlar da Fenerbahçe'nin tersine çok uzun boyluydu. Hele bir savunma oyuncuları vardı ki, soyadı  Ekerbiçer idi. Adını bir türlü öğrenemedik. Herkes ona sadece "Ekerbiçer" derdi. İki metreyi aşardı boyu. Mikro Mustafa, bir maçta Ekerbiçer'in bacaklarının arasından geçip Beykoz kalesine yönelmişti.

Fenerbahçe-Galatasaray maçları tatlı heyecanların başında gelir. Bir çocuğun doğumu gibi.
Yıllar öncesinin Fenerbahçe-Galatasaray maçlarının kadrolarından söz ettim. Unutamadığım yıldızlardan bazılarını saydım. Sahaların çamur olduğu yıllardı. Toplar ağırdı, İnönü Stadı en iyisiydi sözde. Asla yeşil çimle görememiştik.

İşte o çamurlu sahada, bir FB-GS maçında Puşkaş Ergun'u kaybettik. Allah uzun ömür versin, ölmedi. Ama futbolu bırakmak zorunda kaldı. Tam şeref tribünü önünde Kadri ile Coşkun Özarı arasında sıkışmıştı. Düştü ve bir daha futbolcu olarak kalkamadı. Türkiye'nin gelmiş geçmiş en büyük futbolcularından birisi bitmişti. Hatırlar hatırlar üzülürüm.  Ah ah, bugünkü sporcu tıpbı bugünkü kdar gelişmiş olsaydı. Puşkaş Ergun müzmin meniscus olarak çok çok çok erken veda etti. Kör talihin içine…

Her iki takım da unutulmaz mutluluklar elde etti birbirinden.. 1958-59 yılında Fenerbahçe hiç yenilmeden 61 maçı tamamlayarak şampiyon olmuştu. Ne sevinmiştim. Hatta o yıl Trabzon İdman Ocağı da 65 maç yenilmemişti. Birinci ligden değildi, ama yıllar sonra "Trabzonspor" olarak nüklear bomba gibi patlayacaklardı.

Fenerbahçe-Galatasaray maçlarının tadını doyum olmaz. Aman tadını kaçırmayalım. Rakip taraftarları, daima "spordaş" kabul edelim. Tezahüratlar şaka gibi olsun. Kardeş kardeşe takılma olarak 90 dakika içinde kalsın. Karıncaezmez Şevki rahmetli taraftarlıkta  örnek kalsın.