Voleybolda Nereden Nereye..

Avrupa Şampiyonasına Gidiş

Sabah kalktım, babam aradı (Deniz Esinduy), “Turnuva uzun dedi, babaannenlere uğrayalım senle”. Babaannemlere gittik beraber, sohbetin arasında babam birden fenalaştı. Anında anladım kalp krizi geçiriyor. Daha önce de yine kampta, Almanya’da Bremen Turnuvasında kalp krizi geçirmiş ve neler olduğunu anlatmıştı. Oradan kalp krizi nasıl olur öğrenmiştim.

Beraber arabaya atladık ve Göğüs Cerrahisine götürdüm. İçeri aldılar, kontroller, eko filan derken kendine geldi. Doktorlar dedi ki, eko’da hemen çıkmayabilir, kanda bakmak lazım, onun sonucu da dört saat sonra gelir.  Babam o zaman Milli Takımlar (Kadın ve Erkek) Sorumlusu ve Kadın Milli Takımımızın da Teknik Direktörü, akşamüstü de uçak var ve Ankara’ya gidiliyor.

“Bekleyemem dört saat, bir şey olmaz, eve gidelim bavulu alayım Ankara’ya gideceğiz, ben olmazsam organizasyon yürümez, kızlar panik olur, zaten Ankara’da önemli görüşmeler var akşam, Kenan da gelecek otele” dedi.

Gidiş

Aldı bavulunu, bindi arabaya ve tüm kafileyle birlikte havaalanına gitti.
O uçağa bindi.

Uçak inene kadar, onlar havadayken belki 50 kere aramışımdır, telefonu açıldığı an yakalayıp hastaneye git baba demek için. Sonunda açıldı telefon. Hastane dedim, lütfen önce hastaneye git. Otelde bizi bekliyorlar, otele gideyim oradan hastaneye giderim dedi. Yine ısrar ettim ama dinlemedi, önemsemedi.

Zaten yarım saat sonra otelde kalp krizi geçirmiş. Hastaneye götürmüşler. 3-4 saat uğraşmışlar ama tüm çabaya rağmen kurtaramamışlar. Bize kaybettik haberi geldi.

Antrenörler, Oyuncular Başarıya Giderken Hisseder

Biliyordum.
Böyle olacağını hem mantığımla hem de tüm kalbimle biliyordum. Ama o da o 2003’teki turnuvanın Voleybol için ne kadar büyük bir adım olduğunu biliyordu. Kazanacağını biliyordu. Bunun Kadın Voleybolu için  bir ilk olduğunu biliyordu. Takım da biliyordu. Bile bile gitti.

Özlem’i Hala Sahada Görünce Yüreğim Hop Ediyor.

O zaman Milli Takımın kaptanı Özlem Özçelik’ti, babam takımı da kazanacaklarına inandırmıştı. O kaosun içinde, kampta antrenörünü kaybeden takım, o morallerle sahaya çıktı ve Türkiye’yi ilk kez Avrupa’da inanılmaz bir başarıyla temsil etti, hepimizi gururlandırdılar. Ve işte o televizyonda, sahada yorum yaparken izlediğiniz Özlem Özçelik, takımın kaptanı, lideri olarak tüm turnuva boyunca ağlasa da üzülse de dimdik durdu.

Kızların her biri Deniz Abi için dedi her maçtan sonra. Her kazanılan maçtan sonra röportajlar yapılıyordu, kızlar Deniz Abi burada bizimle birlikte, biz biliyoruz yanımızda olduğunu diyorlardı. Oktar Tertemiz; vurulan her topta, atılan her pasta kazanılan her sayıda Deniz’in elleri, emeği, inancı vardı diyordu.

Sahada Üst Düzey Devlet Protokolü vardı.

Kupayı kaldırırlarken sahada çiçeklerle donatılmış resmi vardı Deniz Esinduy’un. O turnuvada sahada voleybolcu kızlarımızla beraber, Gençlik ve Spor Müdürü, Spor Bakanı, tribünde Milletvekilleri, uzaktan her şeyi takip eden bir Başbakan, müthiş bir destek, inanılmaz bir kalabalık vardı. Dönemin Başbakanı Tayyip Erdoğan hem hastanede babama hem de turnuva boyunca kızlara her türlü konuda destek vermişti.

Herkes bir şeylerin değiştiğinin artık farkındaydı. Voleybolun artık Türkiye’de seviye atladığını biliyorduk.
Öyle de oldu.

Bugün Kimler Var Voleybolda

Bugün Milli Takımızda oynayan ve kulüp bazında da bizi şampiyon yapan Vakıfbank’ın ve final oynayan Eczacıbaşı’nın öncelikle Cansu’su, Zehra’sı, Derya’sı, Ayça’sı ve bench’ten girip destek veren diğer Türk oyuncuları çok başarılılar. Kafa tutuyoruz artık Voleybolda dünyaya.
Eczacıbaşında bir Ebrar gerçeği var ki aslında bu turnuvada geri hücumlarını çok görmesek de 6 pozisyon hücüm edecek ve manşette defansta katkı sağlayacak bir noktaya sadece Türkiye’de değil dünyada geldi. Elif, Yaprak ve eskilerin en değerli voleybolcularından bugünün antrenörü Barış Özdemir ile Zeynep’in kızı Dilay. Dilay için ayrı bir parantez açmak isterim burada, voleybolu evde öğrenmek demek, iki sporcunun çocuğu olmak demek benim de çok iyi bildiğim bir şey. Kitabını yazarsın voleybolun yani içine doğmuşundur, 7/24 yaşıyorsundur. Ama bilmekle yapmak arasında çok büyük fark vardır. Kendim için hep şunu söylerim, eğer voleybolu bildiğim kadar oynamayı becerebilseydim müthiş bir oyuncu olurdum :) Dilay bunu başarıyor. Hem voleybolu biliyor, hem de yeteneğiyle, sahaya yansıtmasıyla, istikrarla Türk Voleyboluna bir değer olarak geliyor. Bu konuda birlikte çalıştığı antrenörler kadar babsı Barış’ın ve annesi Zeynep’in da çok büyük payı olduğuna eminim.

Eskiden Ne Vardı, Şimdi Ne Var?

Eskiden…
Biraz da o başarıların gelmeye başladığı dönemde, ne inanılmaz yüksek paralar ödenen antrenörler ne yabancı transferleri ne de en iyileri bulup dünyanın her yerinden getirelim diye toplanan yabancılar olduğunu hatırlayalım istedim. Eskiden seçmeler bile yapılmazdı voleybol için. Antrenörler şehir şehir dolanıp, okul takımlarından fiziği düzgün, yeteneği olan kızları toparlar İstanbul’a getirir onları oyuncu yaparlardı.
Bizim evin alt katında lojman vardı, orada 6-7 genç voleybolcu, aileleri tarafından emanet edilip yollanmış ve voleybolcu olmak için savaşırlardı. Top yoktu, var olanı da antrenörler sırtında taşırdı, forma bir tane olur, yıka yıka rengi ruhsarı kalmazdı. Teknik ekipmiş, idari ekipmiş, malzemeci, istatistikçi filan hiç yoktu. Bir antrenör, bir yardımcısı bir de idari işlere bakan üçlü, her şeyi yapar şampiyon olunurdu.

Şimdi…
Şimdi her şey var.
Her şey fazlasıyla var hatta gereğinden bile çok.
Para var, topluyorsun dünyada en iyi kim bakıp, getiriyorsun oynuyor ikisi üçü tek başına. Yabancı oyuncuya karşı değilim kesinlikle, ama voleybolda maçları kazandıranların bizim kızlarımızın olduğu yılları da bekliyorum. Yardımcı rollerden baş rollere de geçecekler.

O yıllar da gelecek ve hep birlikte daha da gururlanacağız.
Vakıfbank ve Eczacıbaşı’nı tebrik ederim. Onlar da hepimizi çok gururlandırdılar.
Voleybol Kadınlar ’da artık bir dünya ekolü.
Erkeklere de sıra gelecektir..