Tek Yürek Olmak 90 Dakika mı Sürüyor?

Bir gol, milyonları aynı duyguda buluşturabiliyor.

Peki sonra ne oluyor?

Düdük çalıyor, maç bitiyor ve sanki büyü bozuluyor.

Daha birkaç saat önce aynı bayrağın altında sevinen insanlar, ertesi gün sosyal medyada birbirine hakaret ediyor. Aynı apartmanda yaşayan komşular aidat yüzünden kavga ediyor. Aynı kurum içinde farklı siyasi görüşlere sahip insanlar birbirine yabancı gibi davranıyor. Dün aynı golde sevinenler, bugün birbirini dinlemeye bile tahammül edemiyor.

Neden?

Yıllardır “birlik ve beraberlik” üzerine konuşuyoruz. Tarihimizle övünüyoruz. Büyük devletler kurmuş bir millet olduğumuzu anlatıyoruz. Ama günlük hayatımıza baktığımızda, birbirimizi anlamak konusunda giderek daha başarısız bir toplum görüntüsü veriyoruz.

Bugün Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri ekonomik kriz olabilir, işsizlik olabilir, gelir dağılımındaki adaletsizlik olabilir. Ancak bunların üzerinde sessizce büyüyen başka bir problem daha var: Güven kaybı.

Birbirimize güvenmiyoruz..

Farklı düşünen insana şüpheyle bakıyoruz.

Karşıt görüşte olanı rakip değil, düşman olarak görüyoruz.

Oysa bir toplumun gücü, herkesin aynı düşünmesinden değil; farklı düşünebilen insanların aynı ülkede birlikte yaşayabilmesinden gelir.

Futbolun bize gösterdiği şey aslında budur.

Milli takım maçlarında ortaya çıkan tablo, bu toplumun birlikte hareket etme kapasitesinin hâlâ var olduğunu gösteriyor. Demek ki sorun birlikte olamamamız değil. Sorun, birlikte olmayı sadece 90 dakikalık bir heyecana sıkıştırmamız.

Maç sırasında “tek yürek” olabiliyoruz.

Ama günlük hayatta “tek toplum” olmayı başaramıyoruz.

Çünkü kutuplaşma artık sadece siyasetin sorunu olmaktan çıktı. Mahalleye, iş yerine, aile ilişkilerine kadar yayıldı. İnsanlar birbirini anlamaya çalışmak yerine etiketlemeyi tercih ediyor. Bir cümle kurmadan karar veriyor, dinlemeden hüküm veriyor.

Ve ne yazık ki bundan çıkar sağlayanlar da var.

Toplum ne kadar bölünürse, insanlar birbirinden ne kadar uzaklaşırsa, onları yönlendirmek o kadar kolaylaşıyor. Sürekli bir “biz ve onlar” dili üretiliyor. Böylece ortak akıl değil, karşılıklı öfke büyüyor.

Oysa güçlü milletler ortak düşman üreterek değil, ortak gelecek kurarak yükselir.

Bugün artık kendimize şu soruyu sorma zamanı :

Milli takımın formasına duyduğumuz saygının küçük bir kısmını, yan komşumuza gösterebiliyor muyuz?

Tribünde omuz omuza durabildiğimiz insanlarla, günlük hayatta da aynı ülkenin geleceği için konuşabiliyor muyuz?

Yoksa birlik duygumuz sadece skor tabelasına mı bağlı?

Çünkü gerçek birlik, gol atıldığında birbirine sarılmak değildir.

Gerçek birlik; seçimden sonra da komşu kalabilmektir.

Gerçek birlik; farklı düşünen insanın söz hakkını savunabilmektir.

Gerçek birlik; aynı bayrağın altında yaşayan insanların birbirini düşman olarak görmemesidir.

Türkiye’nin ihtiyacı olan şey yeni bir slogan değil.

Yeni bir tahammül kültürü.

Yeni bir güven iklimi.

Yeni bir birlikte yaşama iradesi.

Aksi halde her turnuvada aynı sahneyi izlemeye devam edeceğiz:

90 dakika boyunca tek yürek,

Sonra yeniden parçalanmış bir toplum…

Futbol üzerinden bu tabloyu bir kez daha düşünelim :

Bir gol sevincinde başarabiliyorsak, neden hayatın geri kalanında başaramıyoruz?