'Sinan Erdem’de Yükselen Ses: Türk Kadınının Haykırışı'

Sinan Erdem’deki atmosfer olağanüstüydü. Rakamlar, katılım, rekorlar elbette etkileyiciydi ama asıl çarpıcı olan şey, tribünleri dolduran çoğunluğu kadınlardan ve kız çocuklarından oluşan kalabalığın ortak ruhuydu. O salonu dolduran her kadın, her genç kız, aslında tek bir ağızdan haykırıyordu: “Biz buradayız!”

 

Bu sadece bir voleybol karşılaşması değil, Türk kadınının sosyal yaşamda maruz kaldığı baskıya, ötekileştirmeye ve zorbalığa karşı sesini yükselttiği bir sahneydi. Tribünlerdeki bu coşkulu varlık, Atatürk’ün “Ey kahraman Türk kadını!” diye seslendiği kadınların bugün hâlâ onun izinde yürüdüğünün göstergesiydi. Bu kadınlar, yalnızca bir maç izlemeye değil, bir kimliği sahiplenmeye, geleceği şekillendirmeye gelmişti.

 

Ancak bu büyülü atmosferin gölgesinde bazı pürüzler de dikkatlerden kaçmadı. Takımın ilk haftaya kıyasla daha dağınık, daha hazırlıksız bir görüntü vermesi özellikle Brezilya maçında açıkça ortaya çıktı. Teknik kadroda yapılan değişiklikler, önceki dönemde daha tutarlı ve özgür kararlar alan antrenörün şimdi çeşitli müdahalelerle yönlendirilmiş gibi görünmesi düşündürücü. “Kim oynayacak, kim oynamayacak?” sorusu artık sadece teknik değil, politik kulislerde yanıt buluyorsa, burada bir sorun var demektir.

 

Bir başka kırılma noktası ise salonun parıltısı içinde sergilenen siyaset gösterisiydi. Spor, siyasetten tamamen ayrı tutulamayabilir elbette ama böylesine büyük bir başarıyı; bir milletin, özellikle de kadınlarının ortak çabasını ve coşkusunu sürekli bir politik şova dönüştürmek, bu emeğe ve duygusal bağa haksızlıktır. Tribünlerin içtenliği, çocukların gözlerindeki umut, kadınların kararlılığı bu başarıyı kendiliğinden taşırken, sürekli olarak siyasi figürlerle poz vermek, bu başarıyı araçsallaştırmak anlamına geliyor.

 

Oysa bu başarı, hiçbir siyasi figürün ya da makamın tekelinde değil. Bu başarı, salonu hınca hınç dolduran kadınların; umutlarını voleybola, geleceğe ve birbirine bağlayan kız çocuklarının başarısı. Bu ses, yalnızca bir destek çığlığı değil; yıllardır bastırılmaya çalışılan bir varoluşun güçlü, dimdik haykırışıydı.

 

Türk kadını yalnızca spor salonlarında değil, hayatın her alanında yükseliyor. Şimdi bize düşen, bu sesi daha da büyütmek, sahip çıkmak ve onu kendi amacından uzaklaştıracak her türlü müdahaleye karşı durmaktır.

 

Sinan Erdem’de yükselen ses, bu milletin kadınlarının sesi. Bu sesi kısmaya değil, çoğaltmaya ihtiyacımız var.