Sadece Futbolda Değil Sevgide de Şampiyon

Aslında dün aksam ve son günlerde yaşananlar bir sevgi seliydi.  Dün gece de tribünlerde binlerce kişi vardı ama herkes kendi duygusuyla, aşkıyla yalnızdı. Çünkü bu bir maç değil, bir veda töreniydi. İki büyük adam, iki karakter, iki iyi sporcu… 

 

Muslera ve Mertens, bu formayla son kez sahadaydı. Bazen bir futbolcu bir takıma transfer olmaz; o takıma ait doğar. Fernando Muslera, 2011’de geldiğinde kimse bu kadar uzun kalacağını bilmiyordu. Ve ona "Küçük elli bu kaleci. Koca kaleyi nasıl koruyacak" dendi. Ama o meğerse, o küçük elleriyle, yıllardır sadece kaleyi değil, kalbimizi de korumuş.

 

2012’de Kadıköy’de şampiyon olunurken kalede dik duran oydu.

2015’te Türkiye Kupası finalinde son penaltıyı kurtarıp, dizlerinin üzerine çöküp gözyaşlarına boğulan oydu.

O, derbi kaybedildiğinde basın toplantısına çıkıp tüm takıma sahip çıkan “Bu camia daha iyisini hak ediyor” diyendi.

 

Onun penaltı kurtarışları kadar, omzuna elini koyduğu genç kaleciler, saha içinde yere düşen arkadaşını kaldırışları da hafızamızda. Muslera bir kaleci değil; kaliteli insan ve dahası bir liderdi.

 

Mertens’e gelince… Eşi Katrin'in şampiyonluk kutlamalarındaki göz yaşları çıkmıyor aklımdan. Onunla birlikte ağladık biz kadınlar. Dün gece mikrofonlara "Ailemize olan sevginizden dolayı çok teşekkür ederim" diyerek veda etti. Ciro ise hepimizin evladı gibi oldu. Asıl biz ondan nasıl ayrılacağız?.. Onun maç sonlarında sahadaki eksikliğine nasıl katlanacağız?.. 

 

Mertens Galatasaray’a geç geldi ama kalbimize çabucak girdi. Sadece klas bir oyuncu değil, tam anlamıyla zeka küpü, yardımsever bir profesyoneldi.

 

Hatay deplasmanında maç sonu ağlayan çocuğun yanına gidip formasını vermesi hâlâ hafızamda.

Kasımpaşa’ya attığı jeneriklik gol sonrası değil, gol sevincindeki tebessümüyle hafızamıza kazındı adeta.

 

Ve saha içindeki aklı… Bir dokunuş, bir pas, bir dönüşle oyunu değiştirebilen adamlardandı. Sakin, sade ama bitirici ve etkili. Belki en büyük başarıları burada kazanmadılar ama Galatasaray formasıyla karakterlerini, insanlıklarını, aidiyetlerini gösterdiler.

 

Bu gece vedalaşırken gözyaşları sadece tribünlerde değil, ekran başındaki her Galatasaraylının içinde aktı. Çünkü bu iki adam, bize sadece futbol izletmedi. Bize sadakati, emeği, duruşu gösterdi.

 

Muslera, oğlu Santo’yu kucağına alarak vedalaşırken tribünlerden yükselen “Sen bizim herşeyimizsin” tezahüratı uzun süre susmadı.

Mertens oyundan çıkarken tüm stat ayakta alkışladı; o ise gözyaşlarını gizlemeye çalışarak selam verdi.

 

Bu iki adama günlerdir gözyaşı döküldü. Yazımı, size bu bulaşıcı sevginin nedenini iki örnekle anlatarak sonlandırayım. Sevgi kahkaha gibi bulaşıcıdır. Kalabalıkta, metroda, toplu taşımada, biri gülmeye başlasın, bir süre sonra tüm vagon kahkahadan yıkılmaya başlar. Aynı kalabalık güzel kalpli bir çift görse, aynı şekilde, "birbirlerine ne kadar da güzel yakışmış deriz." Muslera ve Mertens işte böyle bir sevgi seli yarattı. Sporun sevgi dolu atmosferini solumamıza neden oldular. Ve Galatasaray ile birbirlerine ne kadar da çok yakıştılar.