Roland Garros şampiyonu daha az korkan Coco Gauff

Roland Garros bir kadın şampiyon daha üretti. Erkek şampiyonu görmek için biraz daha bekleyeceğiz. Çok zorlu, çok heyecanlı, çok stresli ve çok da güzel maçlar oynandı. Bunca zorlu ve güzel anlar, duygular sonunda ortaya sunulan oyun maalesef vasat bir tenis maçından öteye geçemedi. Ne tribündekiler, ne ekran başındakiler, ne de kortta sahne alan iki mükemmel atlet bu sonucu hak etmedi.

Bunca eleme maçları, onca hakem, milyon saat antrenman. Ne içindir bunca emek?!.. Diye sorulsa. Benim açımdan cevap net; "İlham almak" Yetişmiş insan kalitesinin en kıymetli örneğini görmek bir ilham kaynağı değil mi?..

Seyirciler, sporcular, yayıncılar, organizatörler, saatlerce canla başla verilen mücadeleler... Elene elene en iyisi, en akıllısı, en yeteneklisi, en cesuru, en güçlüsü ve en güzeli... Kısaca o hafta tenis adına "En" olabilecek ne varsa onu bulmak, onu görmek... Ondan ilham almak değil mi?.. Bunca emek.

Başka nasıl ortaya çıkacak?... İlham veren hisler. Parayla, pulla ölçülemeyecek o şampiyonluk anları. Kupa elde izleyene özel anlatımlar. Bu konuda çok yazılıp çizilmiş olağanüstü bir hikaye var. Onu hatırlayarak deneyeyim anlatmak istediğimi...

Kariyer rekoru 818 galibiyet ve 51 şampiyonluğu olan siyahi tenisçi Arthur Ashe'nin o duygu dolu cümleleri geliyor aklıma. Ölümcül hasta iken, ona sorulan bir soru vardı. "Tanrı böylesine kötü bir hastalık için neden seni seçti?" dendi.

Arthur Ashe şöyle cevap verdi:

"Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar.5 milyonu tenis oynamayı öğrenir, 500 bini profesyonel tenisçi olur, 50 bini yarışmalara girer, 5 bini büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır.

-Elimde şampiyonluk kupasını tuttuğum zaman Tanrıya "Neden ben?" diye hiç sormadım.
Şimdi sancı çekerken,Tanrı'ya nasıl "Neden ben?" derim?

İşte, bir şampiyon. İşte tam da beklenildiği gibi bir "Yetişmiş İnsan Kalitesi" örneği. Son yıllarda, hatta belkide son 10 yıla yayılan bir zamanda  bir Grand Slam şampiyonu sayesinde elde ettiğim ilham olmadı. Olamadı. Agassi'nin vedası, Federer'in, Nadal'ın vedaları ve kupa törenlerindeki o özel sözleri var hafızamda.

2025'in Fransa Açık Kadınlar Finali; finalistlerin  güdülenmiş kazanma dürtülerinin doping edilmiş halleri nedeniyle, çokça bağırış, haykırış ve gözyaşı arasında geçti. Oysa kortta, mükemmel bedensel ve zihinsel yetenekte iki kadın tenisçi vardı. İkisindeki potansiyeli tüm insanlığa yetecek kadar bol ve elverişliydi.

Ancak, yukarıda da belirttiğim gibi, maalesef her iki kadın tenisçi, kendi potansiyellerini, becerilerini, yeteneklerini sahneye kendilerini dahi tatmin edebilecek şekilde sunamadı. Peki bu neden böyle oldu?.. Cevap çok basit: Kazanmak, kazanmak, kazanmak. Başka bir şeyin önemi yok. Andre Agassi tenisi bırakacağı dönemde son maçında Benjamin Becker'e yenilmişti. Maçın ardından şöyle bir cümlesi oldu. "Tabela benim kaybettiğimi yazıyor. Ama neler kazandığımı yazamıyor" Evet Wimbledon'da bir finalist iseniz, tanrı size yapılabileceklerin en iyisini bahşetmiş demektir. O andan itibaren, tüm samimiyetinizi ve enerjinizi final sürecinde kullanarak şampiyonluk veya finalist olarak oradan ayrılmaktan başka bir şeye ihtiyacınız yoktur. Bahşedilen/kazanılan bu özel anı, sadece maçı kazanmak için harcarsanız zamanınızı da verimli kullanmamış olursunuz. Dünya spor tarihi, kaybetmeyi göze alan şampiyonların hikayesiyle dolu. Kaybetmekten korkanların hikayesini hiçbir tarih kitabı yazmaz.