Karanlık Odadaki Düdük

Futbol, yeşil çimlerden çıkıp ekranların karanlığına taşındı. Sanki artık maçı orta sahadaki oyuncular değil, duvarları monitörlerle çevrili sessiz odalar oynuyor.

İnsan en çok da oyunun sahibi sayılanların söylediklerinden ürküyor. Türkiye Futbol Federasyonu'nun başkanı çıkıp "VAR odalarında neler dönüyor?" diye soruyorsa, mesele artık bir hakemin yanlış düdüğü değildir. Bu, evin reisi gece kapıyı kilitleyip sonra dönüp çocuklarına "Acaba içeride hırsız mı var?" diye sormasına benzer. O saatten sonra kim rahat uyuyabilir? Tribündeki emekli işçi de, okul harçlığını bilete veren öğrenci de, çocuğunun elinden tutup stada gelen baba da aynı soruyu soruyor: Kime güveneceğiz? Federasyona mı, MHK'ye mi, VAR ekranına mı, yoksa her hafta başka renge boyanan yorumlara mı? Futbol, güvenin omuzlarında yükselen bir oyundur. O omuz çöktüğünde, şampiyonluk kupası bile insanın içine sevinç bırakmaz.

 

Belki de Türk futbolunun asıl kaybettiği şey kupalar değildir; mahcubiyetidir. Eskiden bir hakem hata yaptığında başını öne eğerdi, bir yönetici yanlış yaptığında susmayı bilirdi. Şimdi herkes konuşuyor ama hiç kimse güven vermiyor. Eğer gerçekten yayıncı kuruluş bu oyunun akışını değiştirecek kadar güçlü, algısını yönetecek kadar etkiliyse, mesele artık futbol değil, başka bir oyundur. O zaman fikstür çekmenin de puan cetveli hazırlamanın da pek anlamı kalmaz. Çünkü maçlar sahada başlasa bile zihinlerde çoktan bitmiştir. Nasreddin Hoca, yüzyıllar öncesinden bugünü görmüş gibi gülümsüyor: "Parayı veren düdüğü çalar." Ne var ki mesele artık düdüğü kimin çaldığı değil... Mesele, o düdüğün sesine inanan kaç kişinin kaldığıdır. İşte insanı en çok yaralayan da budur. Futbol, skorla değil; güvenle ayakta duran bir oyundu. Biz ise yıllardır skoru tamir etmeye çalışırken, güveni sessizce toprağa verdik.