FUTBOLDAN SOĞUMAK İSTEMİYORUZ

 

Bu yazıyı kaleme alırken çok düşündüm. Ve meseleye kulüpler ve renkler üstü bakmanın en doğrusu olduğuna karar verdim. Futbolu futbol için seyreden sevdiklerime arkadaşlarıma danıştım.İsyanlarını dinledim. Geçmişe baktım. Sırayla bütün olanlara.

 

Maçta muştayla dövülen futbolcu gördük. Hakem döven kulüp başkanı gördük. Taraftarların elinden zor kurtulan futbolcular gördük. Futbolcularla dövüşmek için gard pozisyonu alan “taraftar” gördük. Hangi kulübün başkanı olursa olsun saldırılara maruz kaldıklarını gördük.“Sulu derbi” bunların yanında hiç bir şeydi. 

 

Ne yazık ki çağımızda her şey dünya tarafından takip ediliyor.

 

Birileri seyrediyor, not alıyor. Onlar kimler mi? Tabii ki UEFA. Tabii ki Euro 2032 ev sahipliğini bize verenler. Yarın bir gün bu şiddet daha üst seviyeye çıkarsa onların çarketip turnuvayı sadece İtalya’nın ev sahipliğine vermeyecekleri ne malum? Ev sahipliği bir verildimi bir daha değişmez diye bir kural yok. UEFA’nın kulüplerimize ve Milli takımımıza uyguladığı haksız kararlardan ansiklopedi çıkar.

 

Olay bir kulübe bir camiaya nefretten öte. Olay bütün Türk futbolunu sarmış dolamış. Alt liglerdeki takımların maçlarında bile ortalık savaş alanına dönüyor. Dünyada olmuyor mu böyle şeyler peki? Elbette

 

İngilizler guya Thatcher döneminde bu holiganizm işini demir yumrukla bitirmişti ama 2016 Avrupa şampiyonası finalinde yaşananlar gösterdi ki yıllar geçse de önlemler yetersiz kalmış. Ama beni Türkiye ilgilendiriyor.

 

Ülkemiz de ne yapıyoruz?Şiddeti bitirmek yerine yanan ateşi harlıyoruz. “6222” neden doğru düzgün uygulanmıyor? Neden tribünlere sadece olay çıkartmak için gireceği belli olanlar bir yolunu bularak amaçlarına ulaşabiliyorlar? 

 

Futboldaki şiddet yüzünden kaç tane gencimizin öldürüldüğünü hatırlatırım. “Münferit olaylar” dendi ama camialarımız da şapkalarını bir türlü önlerine koyup düşünemediler.

 

Türkiye’de bir nesli futboldan soğuttular. Futbolun şiddetinden, karşılıklı tehditlerden ve racon kesmelerden artık herkes sıkıldı. Bunları görüpte deşarj olanlar elbette var özellikle gençler. Sonuçta meydan okuma ve restleşmek futbolun doğasında var. Ama üslup sertleştikçe yansımalar kötüleşiyor. Hayatta tek eğlencesi futbol olan sıkıntılardan biraz uzaklaşmak isteyen bu insanlar en küçük kavga ve tartışmada televizyonun sesini açıp kendileri de şiddet sarmalının içine giriyorlar. Rakip takım taraftarı arkadaşlarıyla küfürleşiyorlar anlamsız küsmeler oluyor.

 

Efendi oyunuydu futbol. Tribünlerde rakip taraftarların yanyana maç izleyip birbirlerini başarılarında tebrik ettiği oyundu futbol…O dönemler elbette geride kaldı. Dünya futbolu da başka bir evreye girdi. Ama bizde ki şiddet bana Güney Amerika liglerinden sahneleri hatırlatmaya başladı.

 

Yazık. Başka sporlara da sıçrıyor çünkü bu şiddet.

 

Türk sporu futboldan başlayan bir şiddet ve nefret kültürü içine itiliyor.

 

Etmeyin eylemeyin. Kulüplerine, renklerine aşık insanları bu şiddetin parçası haline getirmeyin.

 

Futbolu sevenleri haftasonları lig maçlarını değil de avrupa maçları seyreder halden kurtarın. 

 

Ve işin en acı noktası ne biliyor musunuz? Daha küçük yaşta çocuklar ya tribünde ya ekran başında her şeyi net bir biçimde görüyorlar. Bu kültürle büyüyorlar. Bazı tanıdığım ebeveynler çocukları kötü olayları izlemesinler diye uğraşıyorlar ama nafile: tablet var telefon var.

 

Bu gidişat iyi bir gidişat değil.

 

Futboldan soğumak istemiyoruz. Genç nesiller de soğusun istemiyoruz.

 

Sevgilerle sporla kalın