EFSANE İLE KESTANE ARASINDA BİR ÇİZİK FARK VAR

Hayatın her alanında olduğu gibi sporda da başarı ve umut işin özü. Ya başarılı olacaksın, ya da umut vereceksin.

 

Mesela Türk Milli Takımımız...göz bebeğimiz Bizim Çocuklar... Hepsiyle elbette gurur duyuyoruz ama peş peşe aldıkları mağlubiyetlerle bir anda nasıl da gözden düştüler. Son maçlarının reytingi, ilk maçın yarısına kadar düşmüştü. Umut bitince, başarısızlık tescillenince ilgi de bitiyor maalesef.

 

Fenerbahçe Tenik Direktörü İsmail Kartal mesela...Aykut Kocaman'ın yerine sürpriz olarak göreve geldi ancak herkes tanıyıp-sevdiği için kredisi vardı. Galibiyetler alınca "efsane geri döndü" durumunun oluşması uzun sürmedi. Ama birkaç puan kaybı hemen durgun suları dev dalgalara çevirdi. İstifa edip geri geldi. Zemin kaygan. En çok o biliyor. Başarılı olursa kalır ve gerçekten efsane olur. Olamazsa kayar gider.

 

Sergen Yalçın mesela... Şampiyon yaptığı Beşiktaş'a büyük bir havayla geldi. Zaten çok havalı adamdır. "Ben eskiden şöyleydim, ben eskiden böyleydim" minvalinde futbol yorumculuğu tam da sıkmaya başlamışken hayatının fırsatı ayağına geldi.

 

Elbette elinden geleni yaptı ancak olmadı. Neden olmadı, onun ne kadar payı vardı, artık bunun hiçbir önemi kalmadı. Başarılı olamadı, umut veremedi ve gitti.

 

Italiano mesela...Sergen'in yerine geldi. Çok umut verdi. şimdili başarılı da... Ama 'iki' başarısızlığa bakar bu işler. İnsanların umudu biterse, o da gider.

 

Fatih Tekke mesela... Trabzonspor taraftarının uzun yıllardır umuduydu. Her dönemde takımın başına geçmesi istenilen isimler arasında hep zirvedeydi. Sonunda "İnşallah son kez Trabzonspor'un başından gönderilen" Şenol Güneş'in yerine göreve geldi. Planları vardı, projeleri vardı. Geçen sene başarılı da oldu. Ama Salah'lı Fırtına taraftara daha çok umut verdi. Coşkuyla geldiği Karadeniz kıyılarında sessiz sedasız veda etti.

 

Ali Koç mesela...Aziz Yıldırım'dan bıkan Fenerbahçe taraftarının en büyük umuduydu. Hem zengin, hem genç, hem yakışıklıydı. Karizmanın kralıydı. Sadece Sarı-lacivertli taraftarın değil, tüm futbolseverlerin umudu olmuştu. Artık Türk futbolunda bişeylerin değişme vakti çoktan gelmişti. Fenerbahçe'de umut edilen değişim, tüm takımlara yayılacaktı. Ama olmadı. Başarısızlıkların üstüne milletin umudunu da tüketti. Sadettin Saran gibi camianın zerre kadar ihtimal vermediği bir isme kaybederek gitti.

 

Yani demem o ki dostlar, ya başarılı olacaksın, ya umut vereceksin. Yoksa efsane diye gelirsin, kestane gibi üstünü çizer gönderirler.