Beşiktaş Muhabbeti

Geçtiğimiz günlerde, Siyah-Beyazlı camiaya uzun yıllar farklı görevlerde hizmet etmiş, Beşiktaş’ın dünüyle bugününü yakından yaşamış, özellikle Beşiktaş tarihi konusunda engin bilgisine zaman zaman başvurduğum ve düşüncelerine her zaman önem verdiğim kıymetli bir abimle tekrar bir araya geldik.

Sohbet, doğal olarak döndü, dolaştı yine Beşiktaş etrafında şekillendi.

 

Bir yandan kulübün köklü geçmişini, bir yandan da bugünün tartışmalarını masaya yatırdık. Zaman zaman anılar, zaman zaman eleştiriler ve biraz da geleceğe dair umutlar konuşuldu.

 

Tabii ki Beşiktaş’ı konuşmak, sadece bir futbol takımını konuşmak değildir. Özellikle de masada böyle değerli bir abim varken. Beşiktaş’ı konuşmak, bir kültürü, bir hafızayı, kuşaktan kuşağa aktarılan bir aidiyet duygusunu da konuşmaktır aynı zamanda.

 

Muhabbetimiz sırasında dile getirilen bazı söylemlerin o masada kalmaması gerektiğini düşündüm ve bu yüzden konuşmamızın dikkat çekici bölümlerini, çok fazla müdahale etmeden mümkün olduğunca kendi ifadeleriyle sizlere aktarmaya karar verdim.

…

 

Bugün baktığında Beşiktaş'ta insanlar mutsuz, umutsuz, heyecansız. Beşiktaş'ta insanlar yılgın, geleceğe ümitle bakamıyor. Yani Beşiktaş'ın, taraftarın, camianın, genel kurulun ve divan kurulu üyelerinin sosyolojisinin mutlaka irdelenmesi gerekiyor. Yani bu mutsuzluğa, yılgınlığa yol açan nedenlere iyi odaklanılması gerekiyor. 

Öncelikle Beşiktaş özüne dönmeli. Yani o değerlerine geri dönmeli. Biz, yavaş yavaş değerler erozyonuna uğraya uğraya bugünlere geldik.

 

İlk başta ruhuna bakmak lazım.

 

Nerede kayboldu abi o ruh? Ne zaman kayboldu?

 

2000’den sonra kaybolmaya başladı.

 

Yani Beşiktaş'a bakıldığı zaman, aslında Beşiktaş milli mücadeleye çok büyük katkıda bulunmuş bir kulüp. Bugün, Beşiktaş futbol takımının yarısını Çanakkale'de şehit vermiş. Ve kurucuların çok büyük bir çoğunluğu milli mücadelede istihbarat görevlerinde bulunmuş. Yani bugün Cumhuriyet’in kurulmasına çok büyük etkileri olan bir kulüp.

 

Buradan baktığında da bir de semt kültürü var tabii. Yani Beşiktaş'ta dönemin başkanlarıyla, yöneticileriyle, akşam beşten sonra çarşı içinde dükkanların önüne minik taburelerin atılarak sohbetlerin edildiği, çayların içildiği, sonra oradan da topluca restorana(!) gidildiği sevgiyle yeşeren bir kardeşlik bağı vardı. Her biri erdemli insanlardı, tek gayeleri vardı, Beşiktaş’ı yüceltmek. Ne kendi işlerini geliştirmek ne bir ihaleye girmek veya Beşiktaş’ı basamak yapıp siyasete atılmak, para kazanmak gibi bir amaçları yoktu. Tek düşünceleri, var olan kültürü kuşaktan kuşağa aktarmak, Beşiktaş’ı ölümsüz kılmaktı. Büyüklere saygı, küçüklere bir sevgi vardı. Fakat özellikle 2000’den sonra endüstriyel futbolun da gelişmesiyle birlikte bu değerler kaybolmaya başladı. Endüstriyel futbolun yükselişiyle birlikte spor kulüpleri birer ticarethaneye dönüştü ve bu ilişki biçimi de değişmeye başladı. Kulüpler giderek bilanço tablolarıyla, sponsorluk anlaşmalarıyla ve piyasa değerleriyle tanımlanır hale geldi. Tabii ki yani ekonomi modern futbolun kaçınılmaz bir gerçeği. Ama bir kulüp sadece rakamlardan ibaret olduğunda, ruhunu kaybeder. Beşiktaş kulübü canlı bir organizmadır, dünya çapına yayılmış milyonlarca taraftarıyla canlı bir yapıdır, ruhu vardır. Ruhunu milli mücadeleden alır, Çanakkale’den alır, çarşıdan alır.

 

Aslında bütün kulüplerin bir ruhu var. Yani kulüpler sadece ticarethane değil. Yani kulüplerin ruhunu anlayamazsan, bu umutsuzluk aşılamaz. Kulüpler sadece kupalarla değil, insanların onlarda bulduğu anlamla yaşarlar. Çünkü insanı bir renge bağlayan şey başarıdan önce aidiyettir. Aidiyet satın alınamaz, yaşanır ve korunur.

 

Her gelen yönetim şampiyon olma vaadiyle geldi. Büyük borçlar yaptı, büyük transferler yaptı. Bugün geldiğimiz noktada da Beşiktaş'ın ruhu da kayboldu. Bir dünya borç oluştu. Yani her gelen başkan, bir şampiyonluk vaadinde bulunuyor. 

 

Normal olanda bu değil mi abi? Herkes şampiyonluk ister.

 

Ben o görüşte değilim Ahmet. Her sene şampiyon olamazsın.

 

Gerçekçi olmak gerekirse evet, tabii ki her sene şampiyon olunmaz, ama taraftar Beşiktaş gibi bir kulüpten her zaman şampiyonluk bekler. Büyük kulüp dediğin zirveyi hedefler.

 

Yok, ben o görüşte değilim. Şöyle açıklayayım sana, Beşiktaş taraftarı mücadele istiyor. Beşiktaş tarafları sahada formasını ıslatan, ruhunu veren, çok iyi futbol oynayan, yani işte o tekmeye kafa koyacak fedakar oyuncular istiyor. Beklemek başka, varlığını ona bağlamak başka. Bir kulübün büyüklüğü sadece kazandığı kupalarla ölçülmez. Beşiktaş taraftarı şampiyonluğu değil, şampiyonluğa layık bir karakteri ister. O ruhu ister. Mücadeleyi, adaleti, vazgeçmemeyi ister.

 

Bugün mesela baktığımızda bunlar ortadan kalktı. Herkes otomatikman skoru ve parayı konuşuyor şimdi.

 

Ama sonuçta futbolun hakikati de skor abi. Kazanıyorsan varsın, kaybediyorsan sorgulanıyorsun, eleştiriliyorsun. Bu dünyanın her yerinde böyle, insanlar kazanmayı her alanda mutlak bir değer haline getiriyor.

 

Getiriyor ama mutluluk anlıktır, aidiyetse süreklidir. Taraftarlık da zaten kupalara değil, o sürekliliğe sadık kalabilmektir. Mesela hatırlarsın, Beşiktaş 2012 yılında çıktı, dedi ki; ‘Beşiktaş'ın durumu mali olarak çok kötü.’ Ve bir feda sezonu başladı. Feda sezonunun başlamasıyla o yıl hiç kimse şampiyonluk beklemedi. Yani bir yapılanma/yapılandırma bekledi Beşiktaş'ta. Ve bunda da başarılı olundu. İşte Samet Aybaba’nın gelmesi, üstüne o gitarist teknik direktör. Slaven Bilic.

 

Bilic'in gelmesiyle birlikte güzel hikayeler yazıldı.

 

Avrupa'dan, Avrupa menşeili Türk oyuncular, Veli Kavlak, Oğuzhan Özyakup, Olcay Şahan geldi. Öte yandan altyapıdan gelen genç oyuncularla bir takım kuruldu. Ve bunun semerisini üst üste iki şampiyonlukla gördü Beşiktaş. Sonraki iki dönem de iki şampiyonluğu kıl payı kaçırdı.

 

Vizyon sahibi yöneticiler de lazım tabii.

 

Mesela o dönemin başkanı Fikret Orman ‘’ben size şampiyonluk değil, kanlı gözyaşı vaad ediyorum,’’ dedi.

Beşiktaş başkanı her zaman gerçeği söylemek zorunda. Yani hep şampiyonluk, hep şampiyonluk. Mesela örnek verelim: Şimdi bugün baktığımızda Serdal Adalı geleli bir buçuk yıl oldu. Üç farklı modele geçti.

 

Birinci modelde ‘’biz genç oyunculara yöneleceğiz’’ dedi. İlk söylemi buydu. Ara transferde iki genç oyuncu aldı. Elan Ricardo ve Kenny Arroyo. Biri hiç oynamadı, diğeri toplamda 90 dakika oynadı ve şu an ikisi de yok.

 

Altı ay sonra yeni sezon başladığında Eduard Graf’ı getirdi. ‘’Bizim Afrika scoutımız var’’ dedi. Bir Avrupa scout ekibi kurarak başka bir modele geçti. Birtakım transferler yaptı. Sonra Sergen Yalçın'ı getirince üçüncü modele geçti. Graf'ı geri çekti. Sergen Yalçın - Serkan Reçber modeline geçti.  Yani başkan ilk gelirken ‘’ ben bu işleri çok iyi biliyorum. Beşiktaş'ın kaybedecek bir dakikası yok, Beşiktaş'ı bir daha böyle göremeyeceksiniz’’ dedi. Ama Beşiktaş bir buçuk senede üç ayrı modele geçti. Şimdi Önder Özen’le dördüncü model. 

 

E abi çünkü taraftar burada şampiyonluk istiyor artık. Başkan Adalı da şampiyonluk için her tuşa basıyor. Ama hep yazıyorum, söylüyorum bunu, burada istikrar başarıyı getirir. Sürekli değişim, gelişimin önünü kesiyor. Her yeni teknik adam, her yeni başlangıç, bir öncekinin birikimini de sıfırlıyor. Böyle olunca da kulüp hep aynı döngünün içinde dönüp duruyor işte abi. Kaç teknik direktör değiştirdik son 3-5 yılda, ne oldu?

 

Haklısın. Bugünün dünyasında insanlar sonuca o kadar odaklanmış durumda ve bu yüzden sürecin değerini unutuyor. Ama hayatın kendisi bize en kıymetli şeylerin zaman istediğini gösteriyor. Bir ağacın kök salması nasıl sabır gerektiriyorsa, güçlü bir takımın oluşması da aynı sabrı ister.

 

Ama Beşiktaş'ta artık kimse beklemek istemiyor. İlk sendelemede o yeni teknik direktörle başlayan umutlar yerini hayal kırıklığına, hayal kırıklığı da değişime bırakıyor. Beşiktaş'ın asıl sorunu teknik direktör değişiklikleri değil, sabra olan inancını yitirmiş olması. Bir teknik direktöre gerçekten inanıyorsan, onu ilk fırtınada terk etmezsin. Ona bir, iki sezon tanırsın, çünkü karakter de oyun da başarı da bir günde inşa edilemez. Bence burada asıl eksik olan, doğru teknik direktör değil, doğru zamanda beklemeyi bilen bir futbol aklı.

 

İşte bu anlamda Beşiktaş'ta istikrar yok yani. Bir teknik direktöre sadık kalın. Bir iki yıl fırsat verin, bekleyin. Senin de dediğin gibi, başarı istikrarla gelir Ahmet. İstikrarsızlık var. Çünkü hiç kimse hiçbir şeyden mutlu olmuyor. Böyle bir durum var şimdi.

 

Divan Kurulu'nun rolü ne abi burada? Bir etkisi olmuyor mu peki bunda?

 

Hayır, hiç etkisi olmuyor. Divan Kurulu sadece dinliyor, izliyor, konuşuyor(muş) gibi yapıyor. Divan konusuna birazdan dönelim.

 

Şimdi Serdal Başkan ne dedi? ‘’Benim bir buçuk dönem transfere ihtiyacım var’’ dedi. Ve mesela bu sezonun sonunda her şey kötü gitmesine rağmen yine de insanlarda bir istifa edin, bırakın tepkisi oluşmadı. Neden? Çünkü başkan bir süre istedi ve taraftar da aslında buna uydu.

Taraftar ne zaman istifa edin dedi? Biz artık kime düşecek takımlara yenildiğimiz, puan verdiğimiz zaman taraftarlar istifa edin demeye başladı.

 

Tepki bu. Reaksiyon normal.

 

Yani ilk yarının bitiminde bu istifa sesleri ortaya çıkmaya başladı.

 

Şimdi Divan Kurulu'na gelirsek, Divan Kurulu spor yasasına ve dernekler yasasına göre ihtiyari bir kurum. Yani tüzükte çok fazla yetkisi yok. Fakat geçmiş dönemlerde Divan Kurulu'nun bir ağırlığı vardı. Yönetimler üstüne, başkanlar üstünde çok fazla saygı görüyordu. İtibar ediliyordu.

 

Oradaki fikirlere, görüşlere ve düşüncelere itibar ediliyordu. Fakat 2000 yılından sonra da Divan Kurulu'nun birçok yetkisi tırpanlandı. Buna karşı durulmadı ve Divan etkisiz bir yapı haline getirildi. Bu da mevcut yönetimler tarafından bu gerçekleşti. Yani Divan Kurulu’nun bu konuda çok etkisi yok artık.

 

Mesela Yalçın Karadeniz Divan Başkanı’yken Beşiktaş'ın borcu çoktu. ‘’Ben önümü göremiyorum’’ dedi ve beş yıl ceza aldı. Yine Sinan Vardar da benzer söylemler nedeniyle ceza aldı.

 

Yani bu anlamda bakıldığında Divan’ın daha etkili olması lazım. 

 

Divan’ın etkili olması için illa ki tüzükte yetki verilmesi de gerekmiyor. Verilse tabii ki iyi olur. Ama kendilerinin de inisiyatif alması gerekir.

 

Yani bu sadece tüzükle ilgili değil, bu iradeyle ilgili. Divan Kurulu çıkacak ve diyecek ki; ‘’biz bu gidişatın bu taraflarını doğru bulmuyoruz, doğrusu budur.’’ Divan’ın bunun gibi fikir beyan etmesi lazım.

…

 

Yani aslında mesele kupa kazanmaktan daha büyük. Kestim, biçtim, yine uzun bir yazı oldu. Ama umarım bu satırlar, bu muhabbetin düşünmeye davet eden yanını sizlere de hissettirebilmiştir.