Altın kalpli gençler

Olimpiyatlar başlar başlamaz skandallar birbirini kovaladı. Seine nehri, açılış töreni ve malum boksör krizi. En büyük beklentilerden biri kadın boksörlerimizin altın madalya almasıydı. Ama gerek Olimpiyat komitesinin akıllara durgunluk veren kararları gerekse de beklentinin yarattığı baskıyla gümüşte ve bronzda kaldık. Son altın madalya şansımızın olduğu Buse Naz Çakıroğlu’nun final müsabakasının sonunda yaşananlar aslında Olimpiyatların boks branşında olanların bir özeti gibiydi. O maçın sonunda çok üzüldük ama gururlandık. Sakinliği ve sportmenliği için Buse Naz Çakıroğlu’nu ayrıca yürekten tebrik ederim. Boks müsabakaları bitse de“Bu iş burda bitmedi daha Los Angeles 2028” var dedik

Bir diğer yıldızımız Dünya, Avrupa ve Olimpiyat Şampiyonu Mete Gazoz ve takım arkadaşları Okçuluk müsabakalarında çok iyi performans sergilediler. Takım olarak Olimpiyat tarihinde ki ilk bronz madalyamız Erkek Okçuluk takımımızdan geldi.Mete Gazoz’un gerek erkek takımıyla gerek karma takımla arka arkaya bir sürü müsabakaya çıkmasından sonra yorgun olması normaldi. Bireysel de madalya alamadı. Ve rakiplerde çok güçlüydü. Özellikle Asya takımları okçuluk işini çok ciddiye alıyorlar ve müsabakalar bir nevi tarihte yaşanılan muharebeler gibiydi mecazi anlamda.

Yüzücümüz Kuzey Tunçelli finallere kalarak büyük bir başarı elde etti. Daha ismini çok duyacağımızdan eminim. Kıbrıs Türk’ü Buse Savaşkan Team Türkiye adına yarışarak kadınlar uzun atlama finalinde onuncu oldu. Yavru vatan bayrağımızla Olimpiyatlarda boy göstermeyi başardı.

Kadın Voleybolu konusu sadece Olimpiyatlar özelinde tartışılamaz. Aylar öncesinden başlayan bir süreç. Çok ciddi etüd edilip gerekli soruların sorulması gerekiyor. Ve bu mutlaka olacaktır. Herşey bir kenara takımımızı sporcu ayırt etmeksizin tebrik ediyorum emeği geçen herkese teşekkürler.

“Olimpik Sporcu” yaratabilmek kolay değildir. Branş farketmeksizin yılların emeği,çalışması ve disiplini şart. Psikolojik hazırlık çok önemli. Türkiye’nin farklı yerlerinden binbir zorlukla Paris’e dünyanın en büyük spor organizasyonuna gelmek özellikle ilk defa katılan sporcularımızı elbette etkiler. Ancak bizimle ekonomik şartları benzer hatta daha düşük olan ülkelerin sporcularının performanslarını da gördük. Her Olimpiyatta “bir daha ki sefere” demek artık temenniden öteye gitmeli. An itibariyle toplam 8 madalyayla sıralamada 64ncüyüz. Dün akşam televizyon programlarında beklenildiği gibi bu durum yüzünden ortalık karıştı. Bilende konuştu bilmeyende. “Kazanamıyorsak orada ne işimiz var?” gibi yorumlarda sosyal medya da yer buldu. Dünyaya elbette hep kendi penceremizden bakıyoruz. Ama Olimpiyatlar özelinde dışarıdan okuması çok farklı oluyor. Burada da gümüş madalya kazanan atıcımız Yusuf Dikeç’e konu geliyor.

Viral olan pozundan sonra ana akım batı medyası müsabakaları unuttu ona kilitlendi. Elon Musk bile Tweetleriyle bu popülaritenin parçası oldu. Her türlü çizim,karikatür,hediyelik eşya ve giyecek ortaya çıkmaya başladı. Michigan’da sporsever bir arkadaşım “2nci SaltBae çok karizmatik” diyerek diğer sporcularında zafer pozlarında Yusuf Dikeç gibi durmasına atıfta bulundu. “SaltBae” pozu da çoğu sporcu tarafından yapılmıştı. Bunlar elbette Türkiye’nin tanıtımı adına Türkiye isminin duyulması anlamında güzel şeyler. Ama benim hissiyatım madalya sayısının azlığı ve beklentilerin karşılanmamasının üzerinin birileri tarafından bu “viral” olayla kapatılması.

Ve gelelim şu meşhur İstanbul Olimpiyatları meselesine. 20 yıla yakın Olimpiyatların dünyanın en güzel şehrinde organize edilmesi için çaba sarf ediliyor. Yeni hedefte 2036 olarak belirlendi. Pekala herşey iyi güzelde Uluslararası Olimpiyat Komitesi skandal kararlarıyla bu kadar açılıp saçılmış ken, kendince “sporda devrim” yapmaya kalkarken bir anda saati geri sarıp bu ev sahipliği konusunda nasıl bir tavır gösterecek? Delegelerin düşünceleri ne olacak? Açılış töreninde ki skandal “Son yemek” çalışmasına imza atan sanatçı “Burası Fransa biz burada istediğimizi söyleriz istediğimizi sanata dökeriz burada fikir hürriyeti var” diye konuştu. Aslında kendince çoğu ülkeye laf söylüyordu ama o çalışmaya izin veren organizatörlerdi. Herkesin her şey den haberi vardı.

Fransızlar olimpiyatlar için 7 Milyar Euro harcadılar bunun 1.5’u o temizlenmeyi bırakın sporcuları hasta eden pis Seine nehri için boşa gitti. Dikkatle takip edin kapanış töreninden sonra Fransız kamuoyu karışacak. “Benim verdiğim vergilerle burada şov yapıyorsunuz” diyenler sokağa çıkmazsa şaşırmam. Ve orada ki siyasetçilerde elbette bunu lehte ve aleyhte kullanacaklar.

Ben bir Türk vatandaşı olarak İstanbul’da Olimpiyatların yapılmasını çok isterim. Bununla gurur duyarım. Fransızların çoğu müsabaka da ev sahibi avantajını nasıl kullandıklarını gördük. Aynen bizim Avrupa Futbol Şampiyonasında ki gibi. Ancak Olimpiyatlara ev sahipliğini alabilirsek harcanacak paraların “tanıtım”la beraber sporculara da yatırım olarak dönmesi şart. Olimpik Sporcu yetiştirebilme ve hazırlayabilme, yeni branşlara sporcu kazandırma o branşlar için tesis açma gibi. Ayrıca bu pahalılık, geçim sıkıntısı, mülteciler sorunu vesaire dış etkenlerin ilerleyen yıllarda nasıl etkileri olacağı da etüd edilmeli. Daha önce bu ülkede başarıyla Formula 1,İstanbul Cup,çeşitli branşlarda turnuvalar ve Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi finalleri düzenlendi. Yapamayacağımız şeyler değil. Nasıl yapacağımız önemli. Sporcularımıza ne kadar katkı sağlayacak o önemli. Onlara hiçbir yatırım yapmadan 40 tane altın madalya beklemek hayalperestlik olur.

Altın kalpli gençlerimizin Olimpiyatlarda göstermiş olduğu sportmenliğe de ayrı bir parantez açmak istiyorum bitirirken. Başka ülkelerin müsabakalarında çok çirkef ve sportmenlik dışı hareketler gördüm. Yenilgiyi hazmedemeyen futbolcular çim hokeyi sporcuları birbirlerine girdiler. Bireysel sporlarda da yakışıksız atışmalar kafa tutmalar. Şükür ki bizim Altın kalpli gençler “Ben Sporcunun Zeki Çevik ve en önemlisi Ahlaklı olanını severim” sözlerinden ilham alarak Atatürk’ün izinden gitmişler. Umarım aynı düşünce yapısı ileriki Olimpiyatlarda da hakim olur.

Son olarak Olimpiyatlar sırasında dünyanın dört bir yanından arkadaşlarımla sohbet ettim. Başarılarımızda beni tebrik ettiler bende onları. Mini bir Olimpiyat köyünde gibi hissettim kendimi uzaktan da olsa. Karşılıklı espriler elbette yapıldı. Ama bir tanesi aslında içimde hicran olarak kaldı

“Paris’te bayrağınızı göndere çekemediniz ama tabancalı adam la bizi çok eğlendirdiniz”

Cevap vermem şarttı;

“Los Angeles’ta görüşürüz”

Altın Kalpli gençlerimizle daha güçlü daha ileri daha başarılı olarak Los Angeles’ta görüşmek üzere.

Hepinize sağlık mutluluk dolu bir gün dilerim. Sporla kalın..