'Aziz Yıldırım çağ atlattı, şimdi O vizyonu değişimle ilerletme zamanı'

İşte Metin Sipahioğlu'nun dereagzitribunu.wordpress.com'a verdiği röportaj:

Mevzubahis “Önce Fenerbahçe” hareketinin kurucularından biriyle söyleşi yapmak olunca konuyu da tahmin edersiniz : Fenerbahçe’de Değişim.

Şuradan buyurun…

* * * * * *

“Neden oncefenerbahce.com?” sorusunun yanıtı, sitenizin açılış sayfasında yazılı. An itibariyle 530 kongre üyesinin imzası var. Bu rakam sizin beklentinizin tam olarak neresinde?

Sorularınıza cevap vermeye başlamadan önce, en başta şunu belirtmem gerekir ki benim burada vereceğim tüm cevaplar sadece beni bağlar.

ÖnceFenerbahçe projesinde, bir lider-kurucu yoktur. Projeyi en başta hayata geçiren 18 arkadaş olarak, dile getirdiğimiz ortak bir çağrı vardır. O çağrıda mutabık olmaktan başka da hiçbirimizin düşünceleri birbirimizle örtüşmeyebilir.

Benim şahsi beklentime gelince, esasında benim sayısal hiçbir beklentim yoktu. 18 imza ile kalmaya ben hazır ve razıydım.

Birçok kişinin gidişattan mutsuz olduğu, kongre gerekli diye konuştuğu ama hiçbir şekilde Fenerbahçe icin inisiyatif alınmayan bir ortamda, yaşları 30-40 arasında değişen bir grup üye olarak bağımsızca, medenice, sayın başkan ve yönetimimize de tüm hizmetleri için gönülden teşekkür ederek, Fenerbahçe icin fikirlerimizi beyan etmek, benim adıma yeterliydi.

Ama 530 sayısı hakkında illa bir yorum yapmam gerekirse; bir açıdan 20-25 bin kongre üyesi olan camiamızda az bir rakam olarak görülebilir. Diğer yandan, hiçbir grup veya blok oyun etkisi olmadan, tamamen münferit çabalar ve imzalarla internet ortamında 530’a ulaşmak ciddi de bulunabilir. Ben ikincisini seçerim.

Benim seçimim de kesinlikle ikincisi olurdu. Türkiye’de, hele içinde yaşadığımız dönemde, bir şeylere imza atmak bile başlı başına cesaret isteyen bir iş…

Kaybedilen fikir mücadelelerinde Samuel Beckett’ın “Hep denedin, hep yenildin” ile başlayan cümlelerine sıkça atıf yapılır oldu. Bu durum, değişim isteyen Fenerbahçeliler için de geçerli. Sizce de her seferinde daha iyi yeniliyor muyuz, yoksa ilerleme kaydettiğimizi sanıp bir illüzyonu mu yaşıyoruz?

34 yaşındayım. 15 yıllık da kongre üyesiyim. Bugüne kadar Sayın Aziz Yıldırım’dan başkasına hiç oy atmadım. Yani aslında ben kendi adıma, Fenerbahçe’de değişim yaşanması gerektiğini ilk defa böylesine kuvvetlice düşünüyorum ve dile getiriyorum.

Bence camiamız bireyleri de, Fenerbahçe için fikirlerini medenice dile getirirken, işin sonunda fikrin yenilip yenilmemesini hesap etmemeliler.

O yüzden yenilgi veya galibiyet olarak bakmak son derece yanlış olur. Zaten bizim projemizin hiçbir hukuki geçerliligi ve amacı da yoktu. Tek amaç ve hedefimiz, kendi çağrımızı dile getirmek ve altına imza atmak isteyen diğer üyelerimize de bu imkanı sağlamaktı. Bu doğrultuda bizim projemizin camiamıza kazandırdığı ufacık bir ilerleme varsa, o da medenice, demokratik ölçüde, kimseyi incitmeden-kırmadan fikir dile getirmeye genelin saygı duyduğunun görülmesi oldu. Elbette bazı istisnalar yaşandı ama genel olarak görüşümüze karşı olanlar bile bize saygıyla yaklaştılar.

Burada başkanımızın ve yönetimimizin de hakkını vermek gerekir.

Hiçbirimizin ne kongre üyeliği, ne de kombine bileti iptal edilmedi. Son TT Arena deplasmanına hepimiz gittik, bilet almamızda en ufak bir sorun olmadı. Bana veya diğer arkadaşlarımızın hiçbirine, başkanımızdan ve yönetimimizden kötü bir söylem gelmedi. Bunları söylüyorum çünkü çevremizde birçok kişi fikirlerimize katılsalar bile, bunlara dair çekincelerle çağrımıza katılmamışlardı.

Yani yenmek yenilmek bir yana, Fenerbahçe için medenice fikir beyan etme noktasında, bazı şeyleri belki çok ufacık da olsa bir adım öteye götürmeye katkımız olmuştur. Bunun yorumu da herkesin kendine..

Bir şeye aklım takıldı… Başkan ve yönetimin hakkını vermek gerekir, dediğiniz noktada bir ironi mi var?

Yok, eğer ciddiyseniz sorum şu olacak :
oncefenerbahce.com organizasyonuna karşılık kötü söz bir yana, bilet almada kısıtlama, kombine iptali ya da üyelikten atılma gibi yaptırımların zerre hukuki tarafı var mı ki bunların yapılmamasına hak teslim edecek pozisyonda olalım?

Elbette bizim çağrımızda, bence hiçbir karşı aksiyon ve tepkiyi gerektirecek en ufak bir durum yoktu. Ama camiamızda maalesef öyle bir çekince ve korku duvarı oluşmuş durumda ki, böylesine bir çağrı metinine bile bir çok kişi, başkan ve yönetim tarafından kombinem iptal edilir, kongre üyeliğim askıya alınır, maçlara bilet alamam, tesislere giremem diye imza atmaya çekindi.

Bence bu korku duvarı imajı, başkan ve yönetime de yapışan hoş olmayan bir imaj. Camia içinde, karşıt ses ve görüşlere, yanlış ve tahamülsüz yaklaştıklarını düşündüğümüz birçok konuda onları eleştirdik, eleştiriyoruz. Ama bu konuda hiçbir olumsuz tepki almadığımız için, yani en başta birçok kişi tarafından haklarında yapılan genel varsayım doğru çıkmadığı için, haklarını verme kelimesini kullanarak bu bilgilendirmeyi yapmak istedim.

Bu imajın yönetime yapışması pek de haksız değil. Tribüne ve kongreye yönelik antidemokratik uygulamalar göz önüne alındığında esas hakkı verilmesi gerekenler, sizin gibi bir medeni cesaret gösterip değişim isteğini yüksek sesle dile getirenler.

Devam edecek olursak… Aziz Yıldırım ilk Başkan seçildiğinde 15 yaşındaymışsınız. Aradan geçen 19 yıllık sürecin son 15 yılında ise kongre müdahili bir taraftar olarak yer almışsınız. Değişimi yeni yeni istemiş olmanızda en göze çarpan sebepler nelerdi? Başka bir deyişle, 14 senedir neden bir değişim talebiniz olmamıştı da şimdi gündeme geldi?

Bence Aziz Yıldırım bu kulübe gerçekten, ekonomik büyüme, tesisleşme, amatör branşlar ve Fenerium konularında vizyonuyla çağ atlattı.

Kulübümüzün amiral gemisi futbolda ise, 2003-2007 arası altın yıllarımızı yaşadık.

2006 senesinde, Papermoon yemekleri ve Denizli’de malum camiadan gelen-giden çantalar olmasa, sonraki Zico senesi ile beraber 4 kez üst üste şampiyon olmuştuk.

Sonra Zico’yu gönderip Aragones ile bocalamaya başladık.

2011’de yine zirveye çıkmışken önümüz bir operasyonla kesildi.

2014 Ersun Yanal sezonu ise benim için çok kritiktir.

Bence 3 Temmuz’un, amiral gemimiz futbol branşına etkisi 2014’de bitmişti.

2014’de biz tarihimizin en açık ara şampiyonluğunu almıştık ve en büyük rakiplerimizin kısa vadeli gelecek için hiçbir umutları yoktu.

Biz o gün öyle bir tabloya sahip takım olarak 3 senedir şampiyon olamıyoruz. O günkü umutsuz rakiplerimiz ise şampiyonluklar aldı/alıyor. Bunun nedeni olarak, kendi bindiğimiz dalı kesmemizi ve seçimlerimizdeki istikrarsızlığı görüyorum.

Ayrıca 19-20 yıllık bir başkanlık dönemi sonunda, başkanın ismi ne kadar efsane olursa olsun, hitap ettiği kitlenin artık yeni yüzler-isimler görmek istediğini düşünüyorum. Bunun sadece Fenerbahçe ile de alakası yok. Milyonların peşinden koştuğu ve katılımcısı olduğu hiçbir camia veya kitlede, bir lider bu kadar üzün süre görevde kalmamalı. Çünkü zaman, lider ve kitle arasındaki bağı yıpratıyor.

Bütün bu nedenlerden ötürü, tüm katıldığım kongrelerde Sayın Aziz Yıldırım’a oy atmış ve onun değerinin yıllar sonra daha iyi anlaşılacağını düşünürken, şu an ise o vizyonu, artık yeni yüz ve taze soluklarla devam ettirmemiz gerektiğine inanıyorum.

Aziz Yıldırım’ın değeri ve yaptıkları için yıllar sonrayı beklemeden, bugünden konuşmaya başlayalım. Ekonomik büyüme kompozisyonun girişi için güzel bir nokta…

Hayatın sosyal akışı ve teknolojik gelişmeler, hiçbir şeyi 1980’lerde olduğu gibi bırakmadı. Fenerbahçe’nin de aynı kalması beklenemezdi. Aziz Yıldırım’ın bu konulardaki devrimci tavrının hakkını vermek gerek ama neticeye bakalım.

3 Temmuz öncesini bir kenara bırakacak olursak, sonrasında, yani sinerjinin yoğunlaştığı ve adeta volkan gibi patladığı zaman aralığında, Fenerbahçe’nin bunu faydalı bir yakıta döndürdüğünü söylemek mümkün mü? Hangi projenin, müstakil olarak kâr-zarar açısından ne durumda olduğuna dair kongre üyelerine bir bilgilendirme geliyor mu?

Kongre üyelerine, kulübün hangi projesinde ne derece kar-zarar var gibi özel bir bilgilendirme gelmiyor. Bu konudaki okumaları bilançodan yapmak zorundayız. Bu, tüm kulüplerde böyle zaten. Bilanço konularındaki ufak makyajlamaları ve sapmaları bırakıp, genel tabloya baktığımızda ise konu yine amiral gemi futbol branşına geliyor.

Kulübümüzün, en çok gelir ve gider potansiyeli olan branşı, açık ara futbol. Ve futbol branşında da, en başarılı olduğumuz anlarda bile yaptığımız hoca değişiklikleri ile yeni hocalar ve kadrolar yaratmaya giderek ekonomik anlamda da ciddi zararlar ediyoruz. Son 10-15 seneye baktığımızda, alınan ve satılan oyuncuların bonservis değerleri arasında bir uçurum var. Gemimiz bu açıdan ciddi şekilde su alıyor. Bu yapı uzun vadede sürdürülebilir değil.

Ayrıca şampiyon hocayı bile kovup, başka hocalara yönelip başarısız olunca da, bu durum alınan ve satılan oyuncular arasındaki bonservis uçurumunu kompanse eden diğer futbol gelir kalemlerimizi de direkt olarak etkiliyor. Kombine bilet ve Fenerium satışlarında düşüş oluyor, sponsor, TFF ve UEFA hakediş gelirleri azalıyor.

Bu açılardan baktığımızda, özellikle 2014 sonrası için, sizin söylediğiniz gibi, Fenerbahçe’mizin volkan gibi patladığı zamanda bunu faydalı bir yakıta döndüremediğini söyleyebiliriz.

Sayın Aziz Yıldırım’ın, bence 19 senelik başkanlığında gerçekleştiremediği en ciddi proje, kulübümüzü günümüz Avrupa gerekliliklerinde, istikrarlı bir futbol anlayışıyla, sürekli hoca-taktik-sistem değiştirmeden yönetilen, ve oyuncu da parlatıp-satabilen bir yapıya çevirememesi oldu.

Bu istikrarlı ve her sene hoca değiştirmeyen futbol anlayışını benimseyebilmiş olsak, bence hem daha fazla başarı elde eder, hem de futbol branşı kaynaklı maddi durumumuz çok daha iyi seviyelerde olurdu.

Yine de bilançolara baktığımızda, kulübümüzün borç-alacak ve elde edilmiş varlıklar durumu baz alındığında, olası bir değişim sürecinden sonra gelecek başkan adayının, futbol branşımızdaki bu özlenen tabloyu gerçekleştirebilmesi için sağlam bir potansiyelimiz var.

Toplamda 20 yılı bulan başkanlık süresinin hele ki son on yılını, sizin tabirinizle “gemiye bu kadar su aldıracak” şekilde geçirmiş olmak, başarılı bir ekonomik vizyonla bağdaşmıyor sanki?

İlintili bir konuya, sizin listenizde de ikinci sıraya gelen tesisleşmeye bakacak olursak… Fenerbahçe Stadı’nı merhum Şükrü Saraçoğlu sayesinde, tek bir kanun hamlesiyle almış ve senelerce bundan (haklı olarak) rahatsızlık duymamış Fenerbahçe’nin, son dönemde “devlet ve tesisleşme ilişkisini” doğru açıdan ele aldığına inanıyor musunuz?

Camiada şöyle bir endişe hakim:
“Divan kurulunda dile getirilen ‘Şurada apartman aldık! Burada arsa aldık!’ gibi yaklaşımlar, o meşhur büyük resmin en kallavi parçasını oluşturan, ‘Stadyum ve Çevre Tesislerine ait Tapular” konusunda ilerleme kaydetmediğimiz durumda, sadece bir avuntu olarak kalacak”

Bu durumu gerek camia içi gerekse camia dışı ilişkilerle yıllardır çözememiş olmak, Fenerbahçe’nin tesisleşme hamlesinin söylendiği kadar efektif/başarılı olmadığını düşündürmüyor mu?

Aziz Yıldırım’dan önce bir gayrimenkul ve emlak devi değildik ki, onun kulübe kazandırdıklarını küçümseyebilelim. En büyük rakibimiz Galatasaray, gayrimenkul açısından bizden her zaman çok önde olmuş.

Aziz Yıldırım zamanında kulübe, Kayışdağı (Fenerbahçe Koleji Arazisi), Ataşehir (basket salonu), Topuk Yaylası, Antalya-Ankara-Edirne’de araziler ve tesisler tapularıyla beraber kazandırıldı. Ben bu gayrimenkullerin kazandırılmasını çok olumlu buluyorum.

Stad tapusu konusuna gelince, o günkü şartlar ile bugünküler çok farklı. Bugünkü şartlara ve konjonktüre bakınca, Kadıköy’ün ortasında öyle bir arsa ve değerin tapusunu kimse kimseye hediye etmez maalesef.

Bu arada bütün bu ekonomik değerlendirmeleri yaparken en başta şunu unutmamak lazım; kulübümüz 3 Temmuz kumpasından ötürü, 3 sene Avrupa kupalarına katılamadı. 2 kez Şampiyonlar Ligi’ne direkt katılmaktan men edildik. 3 Temmuz kaynaklı zararımız, neresinden bakarsak bakalım, sadece bu nedenle bile en az 50-60 milyon Euro civarlarında.

Son 15 yılda en fazla harcama yapan kulüp olmamıza ve yaşadığımız 3 Temmuz darbesine rağmen, bugün hala 3 büyükler arasında ekonomik anlamda borcu en az kulüp isek (ki neredeyse hiç vergi ödemeyen rakiplerimiz bile mevcut), işte bunu camia potansiyelini gelire çevirme projelerine borçluyuz.

Stad yenileme ve kombine satışları, Fenerium gelirleri, sponsor yaratma noktalarında Aziz Yıldırım rakiplerimizin yıllar önünde vizyonla çok büyük işlere imza attı. Ekonomik büyüme vizyonundan kastım da buydu.

Ama bugün gelinen noktada rakiplerimiz de tüm bu noktalarda bizi yakaladı. Hatta bir süre öncesine kadar 3’de 1’imiz kadar kombine satan Beşiktaş, geçen sene 2 katımız kombine sattı, belki önümüzdeki sene 3 katımız satacak. Aynı rakibimiz, bu sene Şampiyonlar Ligi’nden hakediş bedeli olarak 20 milyon Euro gelir elde etti, şampiyon olurlarsa seneye de buna benzer rakamlar elde edecekler.

Bu yüzden yapmamız gerekenin artık, yeni gelir kaynağı atılımları yapmaktan ziyade, elimizdeki kaynakları istikrarlı ve stabil kararlarla iyi kullanmak olduğunu düşünüyorum. Camia potansiyelinin bu gelir kalemlerine maksimum seviyede yansımasını sağlayacak, o eski heyecan ve ateşi de yeniden yakalayabilirsek, rakiplerimizle aramızda yine farkı yaratırız zaten. Kendi çapımda değişim diye diretmem, işte tam da bu yüzden..

Fenerbahçe Spor Kulübü’nün taraftarla arasındaki ilişki, özellikle dijital-sosyal medya ortaya çıktığından bu yana, oldukça şekil değiştirdi. Artık insanlar Fenerbahçe için daha da katılımcı olmak istiyorlar. Bunu yapamadıklarında küsüp oturmak yerine tekrar tekrar deniyorlar.

3 Temmuz kumpasından, taraftar sayesinde muzaffer çıkmış olmanın bilinci, Fenerbahçeli kitlelerde “Biz çok etkiliyiz” farkındalığı yarattı. Tabii Aziz Yıldırım’ın da burada hakkını vermek gerekir; “1 Milyon Üye” kampanyasıyla yeterliliği tartışılabilir de olsa teorik bir altyapı oluşturulmasına ön ayak oldu. Fakat kongrede (adı konmamış bir klik mi demeliyiz, yoksa adı sanı belli bir statüko mu, bilinmez) bu dinamizme yaklaşmamak adına bir direnç var.

Örneğin Fenerbahçe Spor Kulübü yıllık aidatının, ayda 4.5 TL’den az olması sizce normal mi? 3 Temmuz’da adliyede ve her yerde Fenerbahçe’ye (ve yöneticilere) destek için koşanlarda kongre üyesi şartı aranmazken, o isimsiz kahramanlar içimizde yaşıyorken, daha fazla üyelik için yapılması gereken şeylerin Fenerbahçe’de bir numaralı öncelik haline gelmesi gerekmez mi?

Sizin de söylediğiniz gibi, 3 Temmuz’da, Fenerbahçe’nin bu ülkenin en güçlü sivil toplum örgütü olduğunu ve bu noktada da gücünü taraftarlarımızın inanılmaz bir aidiyet duygusu ile katılımcı olmasından aldığını hep birlikte gördük..

Bizler kongre üyeleri olarak, bu büyük kurumun çekirdeğinde yer aldığımız ve yönetimine kendimizce oylarımızla etki edebildiğimiz için çok şanslı insanlarız.

Ama kongre üyelerinin hemen hemen yarısının, her gün 11-12 TL sigara tüketimine ayırdığı durumda, Fenerbahce kongre üyeliğine ise ayda 4-5 TL gibi rakamlar ödememizi ben de kabul edemiyorum.

Bence kongre üyeliğinin yıllık aidatı, 500 TL seviyelerinde olmalı. Ayda 40-50 TL gibi bir ücret, her kongre uyesi tarafından kulübümüze ödenmeli diye düşünüyorum.

Öte yandan, benim hayalimdeki sistemde, kongre üyeleri, seçilme, kongrelerde konuşma, tesislerden yararlanma, öncelikli bilet elde etme gibi haklara sahip olmalılar. Ama Fenerbahçe başkan ve yöneticilerini seçme hakkı, kesinlikle sadece kongre ile kısıtlı kalmamalı. On milyonlara hitap eden camianın yönetiliş bicimi, kongrede kullanılan 8-9 bin oyla belirlenmemeli.

Hayalimdeki sistemde, başkan ve yönetim seçimlerinde, son 3 yılda futbol veya basket kombinesi almış her taraftar + tüm taraftar kart sahipleri oy verebilmeli. Bu tip bir uygulama ile, kongre üyeleri başkan ve yönetici adayı olabilirken, kongre üyeleri kürsüden konuşmalar ve yönlendirmelerde bulunurken, onları izleyen ve takip eden 200-300 bin Fenerbahçeli kendi değerlendirmelerini yapıp oy veriyor olmalı.

Bu yaklaşımla Fenerbahçe’mizdeki kongrelerin, çok daha geniş bir kitlenin seçimini yansıtan ve bu anlamda çok daha sağlıklı bir şekilde gercekleşeceğine inanıyorum..

Metin SİPAHİOĞLU, 1983 İstanbul doğumlu.

Kendini şöyle tanıtmış :
“Koç Lisesi’nden mezun olduktan sonra Bilgi Üniversitesi Uluslararası Finans bölümünü bitirdim. Boğaziçi Üniversitesi’nde yazılım mühendisliği üzerine yüksek lisans yaparak eğitim hayatımı tamamladım. İş hayatına ise kendi şirketimi kurarak başladım. 2008’de kurduğumuz Special Minds, şu an belli başlı bir çok müşteriye dijital hizmetler vermekte. Bunun yanında yine dijital sektörde bazı girişimlerin sahibi ve bazı projelerin de yatırımcısı durumundayım. 18 yaşından beri Fenerbahçe kongre üyesiyim. Doğduğum günden beri semt olarak da Fenerbahçeliyim. Fenerbahçe ruhu ile yaşayan bu semt dışında hiç yaşamadım, hayatım boyunca da yaşamayı düşünmüyorum…”