Gerçek mi? Ütopya mı? Aziz Yıldırım hayal mi görüyor?

Fenerbahçe’de seçimi öncesi Aziz Yıldırım, kulüp tarihinin en büyük yapısal hamlelerinden birini müjdeledi... Saracoğlu kapasitesini 64 bin kişiye çıkarmak.

Aktüel stadın yapımında da büyük emeği olan Nihat Özbağ’ın hazırlayıp Yıldırım’a sunduğu mega proje yıllık 30-40 milyon dolar ilave gelir vadediyor. Projenin "önümüzdeki yılın Mayıs ayında bitirilmesi" hedefi ise çok fazla soru işaretleri barındırıyor.

 

Özbağ’ın planına göre; önce stadyumun kuleleri yükseltilecek ve güçlendirilecek, ardından tribünler yukarıya doğru uzatılacak. Çelik kolonların montajıyla dikey büyüme sağlanırken, yeni yan kaplamalar mevcut membrana bağlanarak yağmur sorunu tamamen çözülecek.

 

Kulağa harika gelen bu çelik konstrüksiyon formülü hızlı ilerlese bile, projenin altındaki betonarme güçlendirme çalışmalarının fiziksel bir sınırı var.

 

Betonun priz alma (kuruma ve mukavemet kazanma) süreleri, yapı güvenliği için esnetilemez birer kural. Statik açıdan binlerce ton ek yük binecek bir stadyumda bu süreçleri hızlandırmak felakete davetiye çıkarmak demektir.

 

Projenin en radikal taraflarından biri de stadın çevresindeki lojistik problemine getirilen çözüm. Özbağ, stat kenarındaki dümdüz gelip çukurlaşarak yükselen yolun trafik ışıklarına kadar bağlanacağını ve böylece alttan bir geçiş imkanı yaratılacağını belirtiyor.

 

 

 

Ancak bu hamle, sadece Fenerbahçe'yi ilgilendiren bir kulüp projesi değil; başlı başına bir kentsel altyapı ve ulaşım projesidir.

 

İBB, Kadıköy Belediyesi, İSKİ ve UKOME gibi kurumlardan izin ve ruhsat süreçlerinin tamamlanması, yolun altından geçen elektrik, su, doğalgaz ve internet (fiber) hatlarının deplase edilmesi (yerinin değiştirilmesi), bürokratik olarak sadece resmi yazışmalar bile tek başına aylarca sürebilir.

 

 

Real Madrid’in Bernabéu’da veya Liverpool’un Anfield’da yaptığı dikey büyütmeler mevcut. Ancak Saracoğlu’nun en büyük handikapı, Kadıköy’ün merkezinde, etrafı tamamen yollarla ve binalarla çevrili, adeta sıfıra sıfır bir arsada bulunması.

 

Devasa vinçlerin kurulacağı, tonlarca çelik ve beton malzemesinin depolanacağı bir şantiye alanı stadın etrafında yok. Malzeme sevkiyatı Bağdat Caddesi ve çevre yolları kilitleme riski taşıyor.

 

 

Eğer Fenerbahçe maçlarını bu süreçte içeride oynamaya devam edecekse, güvenlik önlemleri (iskeleler, koruma ağları, taraftar tahliye yolları) inşaat hızını en az 3 kat yavaşlatır. Stadın tamamen kapatılması durumunda ise kulübün o sezonki kombine, bilet ve mağaza geliri kaybının, vadedilen 30-40 milyon dolarlık ek geliri daha başlamadan eritip eritmeyeceği büyük bir soru işaretidir.

 

 

 

Altından Kurbağalıdere bağlantılı yeraltı suları geçen ve zemini halihazırda sorunlu olan Saracoğlu, bu yeni dikey yükü (güçlendirilse dahi) güvenle taşıyabilecek mi?

Stadın yüksekliğini artırmak imar planı değişikliği demektir. Muhalefet veya mevcut yerel yönetimlerle bu konuda bir ön protokol yapıldı mı?

Tribünler dikleştirilerek yukarı uzatıldığında, en üst katlardaki taraftarlar için görüş açısı FIFA standartlarına uygun olacak mı, yoksa sahadaki oyuncular karınca gibi mi izlenecek?

 

 

Aziz Yıldırım’ın vizyonu Fenerbahçe’ye çağ atlatacak, kulübün kasasını dolduracak finansal bir deha barındırıyor olabilir. Ancak "Önümüzdeki Mayıs ayında bitecek" vaadi; mühendislik gerçekler bürokratik izin mekanizmaları ve Kadıköy'ün kentsel dokusu düşünüldüğünde ayakları yere basmayan, tamamen seçmene yönelik ütopik bir vaat olmaktan öteye geçemiyor. Bu çapta bir mega projenin takımı evinden etmeden bitirilmesi, iyimser bir tahminle bile en az 1.5-2 yıllık bir takvim gerektiriyor.